Al die beren op de weg.
Twijfel, twijfel, ga ik bloggen vandaag met mijn zo chagrijnige bui.
Ik doe het toch want het helpt.
Gisteren werd Sofie gepakt door pitbullachtige hond van mijn schoonzus.
Snel en best wel bloed maar ik voelde helemaal NIETS.
Dacht alleen aan welke dierenarts dienst had.
Ik zat gewoon op slot.
De 3 anderen in paniek.
Soopje vloog door de lucht.
Bleek wondje in neus te hebben dat even erg bloedde maar verder niet veel aan de hand.
Ik weet dat ik "op slot" kan gaan maar dit was wel heel erg raar.
Normaal schrik ik me wezenloos als ik een plekje bij haar voel tijdens het aaien en dat blijkt dan gewoon iets wat in haar haren zit dus niet aan de hand.
Ik voelde niet eens kwaadheid naar de hond terwijl je hoeft maar boos naar mijn Sofietje te kijken en ik reageer al.
Bij wijze van spreken dan he.
Het gaat niet goed hier.
Met mij dan.
En ja ik geen mezelf schoppen enz. maar misschien niet hard genoeg.
Ik voel me angstig als ik in bed lig.
Het zweet breekt me uit en ik heb het benauwd.
Weet even niet wat er aan de hand is.
Ik voel dat er aan alle kanten aan mij getrokken wordt maar als ik goed nadenk is dat niet zo.
Ja, mr. X wil dat ik me anders gedraag dan de laatste tijd en dat is ook absoluut goed en ja omdat ik de organisator ben van volgend weekend stellen de mensen vragen aan mij maar dat is het zo een beetje.
Volgens mij.
De rest verzin ik er maar bij.
Ik slaap slecht, heb nachtmerries en stijve spieren.
Dat duidt dus op teveel stress.
Ik kan gewoon niet omgaan met de gewoonste dingen.
Een voorbeeld; kwam niet uit met het huishoudgeld.
Wat een drama maar niet heus.
En ik zag dat er vele minder geld op mijn rekening stond dan gedacht en ik wilde zo graag dit en dat kopen.
Gelul.
Het ging over 2 dekbedovertrekken die ik heel graag wil en nu in de aanbieding waren.
En een vloerkleedje.
Er zijn meer drama's in mijn leven hoor en dat is dan wel ECHT een reden om verdrietig te zijn.
Dat ik gewoon mijn neefje en de nichtjes niet meer zie en mijn schoonzus.
En nee, het is zo goed als onmogelijk om dat weer aan te halen want het betekend alleen maar meer ellende.
Gelukkig heb ik de foto's nog en kan echt met een glimlach terugdenken aan de mooie momenten dat ik met die kinderen heb gehad.
En tuurlijk moet ik mijn zegeningen tellen, dat er niets aan de hand is met onze Sofietje, mijn man, ons huis, de leuke dingen die we kunnen doen maar ja als je je zo klote voelt is het wel te doen maar best moeilijk.
En toch was het weekend best leuk.
af en aan.
Ik ging winkelen in mijn favoriete winkels.
Ken je die hele dure meubelzaak in Amstelveen?
Nou dan rij je rechtdoor, dan linksaf en weer rechts en dan kom je bij Alain Boulanger (leen B.akker) en de K.wantum.
Geinig man.
Ik bracht er lange tijd door, bleef maar voelen en kijken naar die 2 dekbedovertrekken, keek naar bijpassende kussens en kleedje en liep vol nieuwe ideeen en niets in het mandje de deur uit.
s"avonds samen gegeten en de X had heerlijk gekookt.
Flammkuchen.
Lekker tegen elkaar aan naar dance, dance gekeken.
Zondag samen in de tuin waar de X eindelijk zijn tomatenplantage uit mijn kas verwijderde.
Ik maakte ondertussen de hokken schoon en haalde hier en daar wat dode planten weg.
Lunchen in de tuin.
Was heerlijk weer.
De koffie smaakt goed.
De weersverwachtingen zijn goed voor Zuid-Limburg.
We gaan met leuke mensen.
Zuid-Limburg is het aller- allermooiste plekje van Nederland.
Het heuvelland dan.
En wij kunnen er zomaar heen.
Sofietje kan niet mee, die gaat logeren bij schoonzusdienooitlacht maar die wel superlief is voor haar.
Vindt jij dat we schoonzus een vergoeding kunnen vragen dat ze ons hond mag? vroeg ik aan de X.
DIT meen je toch niet he?
Nee tuurlijk niet, Frans grapje.
Goed ik ga er wat van maken.
Bloggen helpt inderdaad.
Fijne week allemaal.
9 opmerkingen:
Ach lieverd....weet niks te zeggen, maar denk dat velen het herkennen wat je voelt.
En ik denk, ik denk maar wat he, ik denk dat het ook weer overgaat. Maar nu even niet.
Dikke kus van mij xxx
Las in een mooie email (zit in je inbox) dat al die gevoelens en gedachten als wolken zijn, die nadat je er na kijkt, alweer veranderd zijn. Laat ze komen, maar weet ook dat ze weer overdrijven.
Liefs!
Fijn dat je in ieder geval Limburg in het vooruitzicht hebt. Die dekbedden en dat kleedje komen heus wel een keer.
Sterkte!
Hallo, hier ben ik weer.
Wat toch zo vreselijk vervelend om zo te gevoelen.
Al zijn er super leuke dingen in het verschiet,maar er zijn ook minder leuke.
En om mee om te gaan is moeilijk, maar hoop dat u er toch weer uit opkrabbeld .
Die twijfel hè, dat is zo akelig.
Maar toch heerlijk ff geblogd en hopelijk drijft de bui over, en zeker als mr X uit z'n werk komt, zou t fijn zijn.
Lieve groet Mathilde
Geen idee welke meubelwinkel je in Amstelveen je bedoelt, niet die van mijn vader want die is er al lang niet meer. Ik was zaterdag ook in Amstelveen, mijn zus heeft er huis gekregen en ik heb haar mijn koeklast/vriezer gedoneerd. Ook eigenbelang want ik wilde graag een andere.
Sterkte en liefs, meisje.
Lieve groetjes uit midden limburg. Geniet ervan.
Als er zoiets heftigs gebeurt als Sofietje die ineens gegrepen wordt schiet iedereen in een bepaalde stand: vechten, vluchten of bevriezen. Jij bevriest op dat moment. Gelukkig valt het erg mee met haar. Wat naar dat je je zo opgesloten voelt de laatste tijd. Om dat even te veranderen is makkelijker gezegd dan gedaan. xx
(ik heb m'n blog op slot, maar klik maar gewoon op de link hoor, dan laat ik je erbij)
En toch goed van je dat je het hier zo openhartig durft op te schrijven. Misschien dat heel veel mensen ook worstelen met de dagelijkse dingen en zich hierin herkennen. En moed putten uit hoe je jezelf toch weer uit de put krijgt. Onder andere ik. xx
Een reactie posten