Voortuin wordt vooral gebruikt door mr. X.
Vroeg in de ochtend een bakkie en s avonds een drankje.
De Jasmijn geurt zo heerlijk, je ruikt het zodra je de voordeur opendoet.
Gisteren naar yoga en ja hoor paar uur later en nu nog knallende hoofdpijn.
Doe toch iets verkeerd.
Meteen uit bed wat oefeningen gedaan en dat helpt.
Nachtmerries gehad, tja wat anders, maar toch voel ik mij sinds maandag beter dan de afgelopen weken.
Wat is er gebeurt zou een psych vragen.
Nou niks bijzonders zou ik zeggen, alles is hetzelfde.
Later zou het tot mij doordringen.
In het weekend ging mijn "slot" eraf en voelde ik diepe verdriet.
De stress zakte meteen.
Ik wil dat verdriet ook voelen maar ja als de boel "op slot"gaat weet ik gewoon niet hoe ik dat verander.
Ik keek de film; Demain tout commence.
Mocht je hem nog niet gezien hebben zou ik kijken.
Ik had hem al in de bios gezien maar een tweede keer was ook prima.
Met de acteur van Intouchables Omar Sy.
Met een beetje fantasie zou het best een vervolg kunnen zijn op Intouchables, het leven van Driss nadat hij weggaat bij zijn "werkgever
Mooie film.
Ontroerend.
Films kunnen de boel opengooien bij mij maar ik durf dat vaak niet.
Zag een stukje van een prachtige Turkse film.
De Engelse titel is Miracle in cell nr 7
Kogustaki Mucize in het Turks.
Is op Netflix.
Een aanrader volgens mij.
Ik zal ook verder kijken maar eerst even moed verzamelen.
Heb tegen mijn principes in, omdat ik niet beinvloed wil worden, de kritieken gelezen en die waren allemaal hetzelfde: prachtige, ontroerende film
Ik reageerde net bij Gooisch meisje die het over racisme had.
Moest denken aan mijn Franse lagere school.
Kinderen van allerlei kleuren en afkomst.
We vonden het helemaal niet vreemd.
Is mij nooit opgevallen dat ze anders waren.
Spelen, ruziemaken, vriendschap het maakte niet uit.
Voor mijn gevoel waren we allemaal Fransen.
Mijn ouders zeiden dan ; die komt uit Algerije of uit Mozambique en ik dacht, welnee die komen gewoon uit Frankrijk hoor.
Weet nog het verhaal dat mijn broer van 6 jaar verliefd was op een meisje uit zijn klas.
Mijn moeder vroeg hoe ze eruit zag.
Hij beschreef haar kleding, haar krulletjes maar vertelde niet dat ze donker was.
Mag ik dat nog zeggen donker?
durf geen zwart te zeggen.
Daarna altijd met allerlei culturen omgegaan.
Mijn broer trouwens ook.
Wij waren trouwens de enige buitenlanders op school toen we in NL kwamen wonen en iedereen wilde vriendjes met ons zijn want ja we waren bijzonder.
Ik vond de wereld altijd al raar maar nu is het helemaal uit de hand gelopen volgens mij.
Als ik dan mensen hier hoor hoe zwaar de lockdown is geweest en nog steeds is denk ik; welke lockdown?
De winkels waren open, we konden naar het bos, wandelen waar we wilden.
en ik zag heus wel mensen die wel hun kinderen en kleinkinderen over de vloer kregen.
De bestelauto's reden af en aan.
In andere landen was het echt.
Heel anders dan hier.
Natuurlijk moesten we ons aan sommige dingen aanpassen maar was dat nou zo erg?
Nee, natuurlijk niet leuk en eng maar wel voor ons bestwil.
maar je weet...….klagen mag van mij.
als het oplucht zeker.
He ik vergeet echt niet de eenzaamheid en de ellende van sommigen hoor want er zijn natuurlijk hele verdrietige dingen geweest en nu nog.
Wat als je niet naar je bejaarde of zieke familie kan.
Schuldgevoel; ik ben dus sinds vrijdag hard aan het werk om dat te minderen.
Hoe belachelijk ook ik voel mij zelfs tegenover hond of zelfs cavia's schuldig.
Dat is dan nog het minst erg.
De hele dag of zeker de halve dag ben ik mij aan het schuldig voelen.
Dat MOET dus eens afgelopen zijn.
Dus zodra ik het voel spreek ik mijzelf toe.
Ik zeg NEE en ga mij niet schuldig voelen.
Zoals jullie wel weten is mijn X nogal een doener.
Het is zelden goed genoeg.
Gisteravond wilde hij wandelen op t strand. Ga je mee?
NEEEEEE, ik wil niet naar t strand en zeker niet onverwachts uit mijn huis gerukt worden.
Nou ja ik ben er dus mee aan het werk gegaan.
Kwam terug bij mijn vrienden vandaan zegt hij; ben je niet veel te lang geweest?
en ja hoor meteen weer spijt en schuld.
Neiging om mij bij haar en haar man te excuseren, voel ik mij een egoist.
nou ja, saai saai saai, maar nooit te oud om te veranderen.
Dat gelul van je bent goed zoals je bent.
Ken je die spreuk?
Dan moet ik altijd denken
zou Eva Braun dat ook tegen Hitler gezegd hebben?
Je bent goed zoals je bent?
_______________________
Vond een grote witte veer tijdens mijn wandeling met mijn Sofietje.
Bracht het naar mijn vriendin en zei
ik kwam een engel tegen en moest deze aan jou geven.
paar dagen later zei ze;
ik vond het zo bijzonder van die veer.
Dat vond ik zo mooi.
Schiet beetje vol.
Misschien ben ik deels wel goed zoals ik ben.
Het nu nog geloven valt niet mee maar hey ben nog aan het leren.
10 opmerkingen:
Jij bent idd echt goed zoals je bent. Maar als je last van jezelf hebt, kun je natuurlijk daar eens goed naar kijken en strategieën bedenken en proberen om dat re verbeteren. Dan ben je goed met een sterretje.
Schuldgevoel is vreselijk, en zo nutteloos eigenlijk. Maar ja, kom er maar eens vanaf.
Dankjewel voor je lieve reactie op mijn blog!
Jawohl, Eva aanbad haar vriend (pas de dag voor hun gezamenlijke zelfmoord trouwden ze), dus dat zal ze bestimmt hebben gezegd. Blind van aanbidding. Blind voor de realiteit.
Hoe had je jezelf dan anders gezien. En wie vindt dat? Dat je maar half goed bent. En welke helft dan?
x
Toen ik oude foto's scande was er ook een foto van mijn lagere schoolklas. Een meisjes was heel donker, surinaams denk ik en dat kon ik me echt niet herinneren.
Ik at wel eens bij haar tussen de middag omdat ik wat verderweg van school woonde en herinner me dat het er zo lekker rook en de extra hapjes die wij bij boterhammen kregen zo lekker waren. Misschien is mijn liefde voor de Surinaamse keuken daar is ontstaan
Met "Je bent goed zoals je bent" kun je twee kanten op. Mensen accepteren je zoals je bent. Maar ik denk dat je als mens altijd kan blijven groeien en dat ook moet proberen. Als het is op te brengen...
In ben opgegroeid in Rotterdam en vond het de gewoonste zaak van de wereld dat er kinderen met een andere kleur in onze straat woonden en op school zaten. Ik zág het verschil niet eens omdat het geen rol speelde. Dat komt pas later, als volwassenen je er op attent maken.
Wees lief voor jezelf, Hélène ♥
Tuurlijk ben je goed zoals je bent. Zo te lezen ben je alleen anders dan je man. En wat geeft dat! Als je samen de dingen doet die je samen leuk vindt, kan je daarnaast toch prima de dingen doen die je zelf leuk vindt? En soms is dat wennen voor de ander. Dat hij vindt dat je te lang weg was, daar hoef je je toch niet schuldig om te voelen? Je kan ook denken “ hee, wat leuk, kennelijk heeft hij mij gemist. “ hoe meer je gaat doen wat je zelf leuk vindt, hoe vaker een ander daar wat van zal vinden. Niet jouw probleem! Je doet er toch niemand kwaad mee als je je eigen dingen wilt doen, en er zodoende wellicht niet 100 % in tijd voor de ander bent. Op de momenten dat je wel wat met iemand doet, ben je er alsnog voor de volle 100 %, zoals ik lees hoe de dingen die je doet bij je binnen komen. Meer dan genoeg! Het leven is tekort om je steeds schuldig te voelen. En het leven wordt er zeker niet leuker van. Het wordt er wel leuker van als je plezier van jezelf mag beleven, aan dat wat je doet. En waarom ik dit schrijf? Je moet dit van jezelf kennen om het bij een ander te zien....
Groetjes van Jacqueline
'Je bent goed zoals je bent' vind ik altijd een ingewikkelde. Aan de ene kant ben ik het er helemaal mee eens. Aan de andere kant denk ik dat mensen zich niet voor niets hun hele leven blijven ontwikkelen, op allerlei gebieden. En ja, dan ben je dus weer goed zoals je bent, maar dat is misschien over een jaar weer een ander 'goed'. Nouja, ingewikkeld, maar ik hoop dat je 'm snapt.
Hi Helene,
die film op Netflix: Miracle in cell nr 7 ga ik zeker zien.
Geen recensies gelezen... maar jouw tip doet het 'm.
En dan even over schuldgevoel.
Ik heb het afgeleerd... met een boek van Wayne Dyer.
"Niet morgen maar nu. Was een echte "hit"in de jaren 70.
Iedereen had het en erover.
Maar ik heb er wel mooi twee dingen van afgeleerd: schuldgevoel en jaloezie.
Heerlijk... wat een bevrijding.
Ik vind het knap, zoals jij je verwoordt!
Liefs, Marlou
In groeide op in Amsterdam, ik ben achterin de 50...en ging naar de eerste 'zwarte school' bleek later. Ik heb er nooit erg in gehad. De directeur kwam uit Suriname, de juf uit de eerste klas uit Bonaire, een andere leerkracht ook uit Suriname, we hadden twee Indonesische leerkrachten, een gehandicapte muziek leraar en een leerkracht die niet hetro was. In onze klas zaten Chinese, Indonesische en Surinaamse. Kinderen. Nooit en te nimmer was er onderscheid en iedereen was gelijk in mijn ogen.
Mijn beste vriendinnetje is Moslima en draagt een hoofddoek. Onze kinderen speelden vanaf babyzijnde met elkaar. Nooit heb ik bedacht dat mensen met een andere kleur anders zouden kunnen zijn. Iedereen is zoals hij is. De buitenkant heeft misschien een ander kleurtje maar iedereen is gewoon Mens.
Mooie tuin heb je trouwens!!!! Kijk ik steeds met veel plezier naar als ik een blog lees. Zo smaakvol en rustgevend.
Mijn oudste dochter woont in Engeland, en als ik het over onze lockdown heb, dan zegt zij ook: 'Hoezo lockdown! Jullie hebben helemaal geen lockdown joh,' want in Engeland is het inderdaad veel strenger.
Een reactie posten