Wat een geluk

Dat is geluk.
Weer THUIS komen met een hoofd vol prachtige herinneringen.
Wat een feest iedere keer weer.
Je eigen deur betreden, benieuwd zijn naar je tuin en je diertjes.
Je eigen woonkamer, ruim, vol licht en met je eigen vertrouwde spullen.
Ja de binnen planten doen het ook nog.
Je eigen bed, badkamer, alles precies zoals jij dat wil.
Aan onze bartafel eten.
En het regent keihard, ook zo fijn voor de natuur.
Mocht je denken; ja nu jouw vakantie over is maar het regenen.
Ik kan je vertellen, ik had er mijn vakantie zo voor opgeofferd want ik vind de natuur veel belangrijker dan wat dan ook.
Ik hou zo van het Nederlandse weer.
Die grote veranderingen.
Zo was het woensdag 26 graden en donderdag 14.
We wandelden onder hoge bomen langs de Geul in de miezerige regen.
Zo romantisch.

We zaten voor het eerst weer op een terrasje.
Tegenover het VVV in Valkenburg.
Nog even druk die tweede Pinksterdag maar daarna alle rust en terrasjes voor het uitzoeken.
Voor wie er niet van houdt niet voor te stellen misschien maar wij vinden het heerlijk dat genieten van een cappuccino voor mij en speciaal biertje voor hem.
Overal leuke en vriendelijke mensen.
Blij dat de boel weer openging.

Bij het huisje hoefde we maar 25 meter te lopen en zaten we in het bos.
En ik maar denken dat ik Valkenburg en omgeving wel goed kenden.
Wat een ontdekkingen hebben we weer gedaan.
Mr. X kwam in de avond zelfs een das tegen.
Hoe bijzonder is dat.
Ze schrokken wel van elkaar.
En wat gaan die vogels daar te keer zeg.
De eerste nacht viel ik rond 5 uur ofzo in slaap en werd om 5.45 wakker gekraaid door de buurhaan .
Ik moest  glimlachen.
Wat heerlijk een haan.\

Wat minder was is dat ik, denk ik zelf, een allergische reactie kreeg van iets, had t eerder weleens gehad, niezen, brandede ogen en loopneus.
Helemaal niet zo erg maar wel in de Coronatijd.
Ik schaamde mij gewoon en had de neiging om tegen man en alleman te zeggen dat ik allergisch was maar hield mij gelukkig in.
Op terrasjes MOEST je zeggen of je iets mankeerde en ik loog.
Jaja veroordeel mij maar.
Nu zit half Valkenburg ziek thuis door mij.
We moesten op een terras een heel formulier invullen over onze gezondheidsklachten en of we wel in 1 huis woonde.
Adres en telefoonnummer erbij zetten.
Heel raar was dat.
Vroeg of ik een formulier mocht om in mijn plakboek te plakken.
Trouwens dat niezen en zo ging af en aan dus soms wat ik klachtenvrij.

Wat denk je van het huisje?
De gastvrouw had een heerlijk brood voor ons gebakken, was nog warm, met zelfgemaakte jam.
Een klein boeket bloemen op tafel en fruit in de fruitschaal.
Er was boter, koffie, kruiden.
Sofietje kreeg alle aandacht en of zij op haar mochten passen als we ergens naar toe gingen zonder haar.
We moeten altijd extra betalen voor een hond en dit was ook hier afgesproken maar we hoefden niets te betalen.
Ik kreeg nog een hele stapel mooie, nou ja vooral dure , tijdschriften mee.
Kan ik leuk verdelen onder meisjemetderodeharen en mooieschoonzus.

Foto's zijn nog van het internet.
mocht je een leuk adres zoeken laat het mij weten.
Ik heb er trouwens meer hoor.
Ga toch eens mijn top 20 maken.
Er zijn trouwens 2 slaapkamers en de tweede is op begaande grond.
Huisje loopt tot rode deur.
Door het bos naar beneden is het 20 minuten lopen naar Valkenburg.
Kom je ook nog 2 heerlijke plekken om te lunchen of koffie te drinken.

We hadden best wat zakgeld maar gaven in totaal 80 euro uit.
Volgens de X goedkoopste vakantie ooit.
Nou ja daar zat huisje niet bij inbegrepen maar dat ging van mijn vakantiepotje dus ook dat is geen grote uitgave geweest.

Moet je in deze tijd wel op vakantie?
Tja ik vind dat je niet moet vliegen maar zoals iedereen lul ik in mijn eigen straatje.
Wij vliegen sowieso NOOIT.
en wij hebben geen behoefte aan verre landen.
of lange tijd weg.
Ik hou niet zo van zee dus die drukte zoeken wij niet op.
Het was ZEER rustig in Valkenburg.
Nog nooit zoveel lege parkeerplaatsen gezien.
De ver uit elkaar zitten is ook heerlijk want ik heb het snel benauwd en heb gauw last van herrie van anderen.
Tijdens het vele lopen dat we deden kwamen we natuurlijk mensen tegen maar bijna allemaal met grote glimlach en vriendelijkheid.
Grote boog om elkaar heen maar dat ook weer grappig vinden.

Op een terrasje naast ons vroeg een man;
horen jullie bij elkaar?
nee, zei ik, we hebben elkaar net ontmoet, maar t klikt gewoon.
Vond ie grappig.
(ik ook, kan t niet laten om mijzelf grappig te vinden. is dat erg?)
Vroeg een jongedame in de bediening wijzend naar tafeltje waar we zaten; hoe oud is hij eigenlijk?\
Ik wist natuurlijk dat ze Sofie bedoelde maar ik zei 62 jaar.
O ik bedoel de hond, zei het meisje.
Ach het maakt toch niet uit waar je om lacht, als je maar lacht.

maar dames, het allergrootste geluk, echt waar, is ons eigen huis.