minder bloggen?

22 Juli is het alweer.

Het is eerste halfjaar van 2020 is alweer voor bij.

En wat voor halfjaar.

Pieken en dalen.

Begon met het vermeerderen van de antidepressiva wat in het begin goed leek aan te slaan.

Dat was gaaf.
Ik vierde mijn 61 ste verjaardag in Artis samen met mijn held en honderden dieren.
De Corona kwam.
De eerste weken waren heerlijk.
Wat een rust en stilte.
Nooit zo bewust de tuin zich zien ontwikkelen.
Heel slecht nieuws wat mijn vriendin betreft.
Er gebeurde vreselijke dingen met haar.
En toen weer. Dat was verleden week.

In Juni een midweek Zuid-Limburg en weer vele mooie plekken ontdekt.
Op de dag dat we daar aankwamen gingen de terrassen weer open en voor mij een heerlijk moment.
Dit had ik het meest gemist.

als ik ergens blij over ben is het weer.
Op die 2 hete dagen na dan.
Ik hou zo van het Nederlandse weer.
We kregen behoorlijk wat regen maar ook dat was te gek.
Natuur gaat voor.
Maar we hadden vooral mooi weer, veel zon en gunstige temperaturen.
Zelfs zonder zon is dat prima.

Zwaar was het omdat ik weer eens besefte hoe erg ik de situatie in mijn familie vind.
En er is echt niets meer aan te doen.
Soms is er teveel gebeurt.
en ik ben Jezus niet en heb nog geen Alzheimer.
maar ik lijd er wel onder.
Zeker nu.

Weer eens het besef dat mijn vriendschappen zijn wat ze zijn.
Dat mr. X de enige is die er is als het nodig is.
Ook als het niet nodig is.

Ik ging even paar weken goed de diepte in, vermande mijzelf en het gaat weer.
Ik kan mij weer verheugen op dingen.
Het is af en toe erg moeilijk want mag ik genieten terwijl mijn andere dierbare schat, paar huizen verderop zo ziek is?
JA is mijn antwoord.
HET MOET GEWOON anders red ik het niet.
en boven alles wil ik een geinig wijf zijn voor mijn man.
Dat verdient hij gewoon.
Al het verdriet en angst mogen er zijn maar geen depressie want dan ben ik voor niemand meer nuttig.

We hoorden ook het afgelopen half jaar dat we grootouders gingen worden van een meisje.
Ik krijg iedere week ook apps en foto's toegezonden van stiefdochter en echt als je ons verleden kent is dat een wonder.
Een wonder waar ik blij mee bent.
De band van stiefzoon en X is de afgelopen maanden erg gegroeid.
Met dank aan Corona.
Ze sporten al vanaf het begin toch zeker 5 keer in de week, soms meer, voor het werk en zien elkaar ook nog eens daarbuiten.

Ik heb sinds kort, 10 dagen of zo, weer besloten om meer af te spreken met vriendinnen.
en ook alleen meer de deur uit te gaan.
Dat gaat heel goed.
Ik krijg weer plannen, creativiteit, energie, blijdschap, ideeen.

We besloten om 2 nieuwe dakkapellen te laten plaatsen en dat gaat in September gebeuren.
Er komt ook een nieuwe ketel.

Buiten dat spaarden we veel geld uit.
Ik verkocht veel via MP.
Kon ik weer potjes maken.
Daar hou ik van.

______________________________

Terug naar nu.
Gisteren dus met haar

naar het strand.

Ook wij kennen elkaar al zo een 20 jaar.

We waren nog lang niet klaar met bijkletsen maar zij moest alweer weg.

Ik besloot nog te gaan lunchen met mijn Sofietje.

en ik ben toch zo blij dat ik dat kan, durf en sterker nog er van geniet.

Kijken naar was de voorbijkomende mensen allemaal meeslepen voor een dagje strand.

Onvoorstelbaar.

Dacht terug aan onze vakanties vroeger in Zuid-Frankrijk.

We gingen met de trein, moeder, boer en ik en meestal nog een vriendje of vriendin mee, voor 6 weken en hadden niet zoveel mee als de mensen die ik daar zag lopen gisteren.

Wat hebben we toch veel nodig tegenwoordig om het een beetje leuk te hebben.

Ik had alleen hond, handtas en camera mee maar schaam mij toch voor hoe "we" bezig zijn.

Wilde ik toch nog een goede daad doen en dat viel niet mee.

Ik had een dagkaart voor parkeren en wilde die aan iemand geven.

Heb zeker meer dan 15 minuten gewacht voordat dat lukte.

De meesten hadden al via een app betaald.

Uiteindelijk kon ik een Engels gezin er blij mee maken.

Werd al chagrijnig van mijn goede daad willen doen ;-) maar werd toch beloond.

trouwens aan ieder die ik vroeg kreeg ik een brede glimlach hoor.

Dat is leuk.

Vandaag ben ik thuis.

Heb veel te doen.

Nog steeds op zolder bezig.

en ik MOET boodschappen doen.

Heb ik zo geen zin in.

Als ik er eenmaal ben dan gaat het wel.

Hoop heel stiekem dat de X het aanbied maar ik durf het niet te vragen want hij doet al zoveel.

Het Neefje zit in Kroatië.

Code oranje.

Heb mijzelf voorgenomen om de problemen te laten waar ze horen.

Zoek het lekker uit.

Gelukkig is hij met zijn schoonouders en vriendin die daar vandaan komen en een huis, vrienden en familie hebben.

Ze zijn met auto.

Scheelt ook.

anders had ik mij wel zorgen gemaakt.

Over paar weken zitten we weer in Limburg als het goed is.

Wil er niet aan denken, doe het toch, dat het allemaal niet door zal gaan vanwege mijn vriendin.

Of stel dat het 40 graden wordt.

Of alle dagen koud en regen.

Nee, nee, ik druk het allemaal weg.

Ben al aan mijn album/plakboek begonnen.

Als dat geen positieve benadering is weet ik het ook niet.

Mocht ik een grote wens doen dan zou het zijn dat de zus van mijn vriendin die in Spanje woont en Corona heeft (gaat veel beter) maar ze woont in afgesloten gebied en mag de provincie niet uit, nou ja dan is mijn wens dat ze elkaar nog mogen zien.

Ze zijn zo close en zo gek op elkaar.

Zou dat niet prachtig zijn?

Of o zo oneerlijk als het niet lukt?

Ik ga nu mijn Kipje een stuk banaan geven.

Ze staat al te wachten.

Tja belangrijke dingen moeten er ook gebeuren.

ps. ik probeer minder te bloggen.