maandag 18 graden

 

Na en voor de kapper.

Moet zeggen dat ik voor wel heel erg leuk vind.

Sofie is mijn alles.

Echt een hulphond.

Nee ze doet niet de was in de wasmachine, wat zij doet is veel belangrijker, zij laat mijn stress zakken en ik hoef maar naar haar te kijken en ik voel een golf van liefde en blijdschap.

In haar ogen kijken doet mij smelten.

Over wasmachine gesproken, de onze ging stuk.

Balen.

Weer geld die ik niet uit wil geven.

Sprak iemand die altijd zeikt, dat ze zich zo irriteerde over de fietsers die over het dijkje fietsten dat was niet mag, het is voor voetgangers.

Ik antwoorde dat zij wel een heel gelukkig mens moet zijn als dat haar grootste probleem is in deze tijd.

Is toch zo?

Als ik mij aan iets ergert denk ik snel aan mensen die dolgraag in mijn plaats zouden willen staan en dan zakt de ergernis heel snel dat kan ik je wel zeggen.

Aan de andere kant van iets kleins balen (kapotte wasmasjien) leidt ook weer af van het grote leiden en kan heel prettig zijn.

Als ik vandaag bel hebben we morgen een nieuwe.

We vinden dat heel normaal, het zit zo in ons systeem.

Als we een week zouden moeten wachten zouden we balen.

We hoeven ook niet te sparen.

Wat is het toch jammer dat we alles zo gewoon vinden.

We zijn er niet eens echt blij mee.

Iemand die ik ken riep tijdje terug dat NL zo een rotland is.

Toen ze geen werk had kreeg ze een uitkering, haar kind is transgender en wordt aan alle kanten geholpen en gesteund, er is therapie voor het hele gezin.

Als ik nu kiespijn krijg, kan ik vanmiddag terecht.

Ja echt een klote land dat NL.

_------------------

We hadden een heerlijke samenzijn met onze buurvrienden, meisjemetderodeharen en haar man.

Ze kon zelfs eten van mr. X's heerlijke soep, (wel naar een recept van mij) en een sneetje brood erbij.

Ze genoot van het hier zijn.

Hij ook.

Wij  zeker.

_________________

Verder was het weekend zeer rustig maar toch had ik geen tijd om mijn Libelle te lezen.

Iedere keer was er weer iets wat de aandacht vroeg.

Ik moest mr. X helpen met gipsplaten op de zolder, er moest een nieuwe plek gezocht worden voor zijn "kantoortje", er werden taarten gebakken, tja de wasmachine die opeens gloeiend heet werd en de ramen begonnen te beslaan. Twee vriendinnen die belden.

Ik denk dat ik afgelopen jaar geen 6 telefoontjes heb gehad.

Nu opeens 2.

Voordat ik het wist zat ik weer een uur te luisteren naar de ander.

Eentje had 3 sterfgevallen in vriendenkring gehad in 1 week.

De dochter van een vriendin belde haar om te zeggen dat haar moeder een eind aan haar leven had gemaakt met de woorden; ik heb haar in de steek gelaten maar jij ook.

Tja ik weet precies hoe het gaat.

Druk, druk, druk, weet je nog.

Zij ook, ze heeft nergens tijd voor want ja zo een drukke baan.

Hélène ik ga mijn leven veranderen.

Dat is geen gek idee zei ik of wil je op je graf; ze was een geweldige werknemer.

Jij bent altijd zo lief en attent zei ze dat wil ik ook.

Ik wil ook lieve dingen doen voor een ander maar had nooit tijd.

Jaaaa maar jij krijgt er wel veel geld voor, ik niet.

Tussen neus en lippen nog even duidelijk gezegd dat ik ook in de steek gelaten bent.

Ik ben zaterdag uit 2 app groepen gestapt waar zij ook in zat en ze was benieuwd waarom dat was.

Ik heb er totaal NIETS aan. Zolang ik lid ben denk ik er wel aan en daarom stap ik eruit hoef ik er ook niet meer mee bezig te zijn.

Loslaten en ruimte maken

___________________

NOVEMBER; je ziet er elke jaar tegenop en als het zo ver is overleef je het ook wel weer.

Ik zit sinds paar weken weer in een goede fase en zie weer overal mogelijkheden en fijne dingen.

Kreeg gisteren een kaart in de bus met kinderlijk handschrift maar o zo mooi van mijn 2 buurmeisjes van 7 en 11 om te bedanken voor de leuke klusmiddagen. 

Ik geniet er net zoveel van.

Alleen zijn de dametjes nog even in quarantaine maar volgende week is het weer zo ver.

November. De maand waarin ik begin terug te kijken op het afgelopen jaar.

Het was zwaar maar dan vooral door de depressies en de ziekte van mijn vriendin.

C. heeft niet echt een hoofdrol gespeeld.

Het was een jaar met toch veel leuke dingen.

tja ik zit dus in positieve fase dus verdwijnt er veel negativiteit naar de achtergrond.

is natuurlijk ook niet eerlijk ;-), het stikte van de negativiteit .

maar de belangrijkste 2 in mijn leven mr. X en Sofie (zie foto) zijn nog bij me en gezond.

Als ik aan de liefde denk die X voelt voor zijn kleindochter dan weet ik o zo zeker dat ik 18 jaar geleden de goede keus heb gemaakt.

En niet te vergeten hoe lief hij voor mijn vriendin is. Zo ging hij toen zaterdag ze weer wegging haar scootmobiel eerst helemaal droogmaken. 

tussen door toch ook wel tijd gemaakt voor wat ruzietjes hoor, zo volmaakt is het hier allemaal niet.

Het is niet altijd koek en maneschijn.

(dat laatste zei ik echt een keer per ongeluk maar we houden het erin.)

op mijn grafsteen zal staan: ze kon zeiken als de beste maar wat hebben we gelachen.