de kenau en de keuken

 mijn stiefhond.  

Gesloopt zijn wij.

Hij ook maar hij moet zelf maar een blog beginnen.

Het monster in mij ( de trekken van mijn vader) werden wakker en o wat haat ik mijzelf.

In deze relatie ben ik het gelukkig zelden geweest maar nu was het (bijna) niet meer tegen te houden.

O wat haat ik deze kant van mijzelf.

Ik wist dat het zwaar ging  worden en dat is het inderdaad.

Ik ben niet alleen mijn huis kwijt maar ook nog eens mijzelf.

Weet soms niet waar ik het zoeken moet.

Overal is geluid en wezens.

Nergens stilte of rust.

Zelfs de hond is van slag, ja geen wonder als ik het ben, zij ook.

Net als de X.

Wij versterken elkaar ook nog eens.

maar...........

Het schiet op en volgens mij, al heb ik er nog weinig oog voor, wordt t mooi.

De kleur van de kastjes viel wel tegen maar besloot niet nog meer drama te maken en te accepteren.

Het is veel te gelig maar ach mooi gelig is niet lelijk.

Blad is prachtig.

De werklui erg aardig en doorzetters.

Tuurlijk krijgen jullie nog foto's te zien.

Hele huis onder de stof, niets op zijn plek, ook zo leuk als mijn man bedenkt dat de koffie toch beter ergens anders kan staan en ik met mijn chagrijnige kop koffie nodig heb.

De avonden zijn gelukkig wel goed.

Vroeg naar boven, douchen, TV aan, hond op mijn buik, kussen in mijn rug en een goede serie kijken.

Ben met een Noorse Serie bezig.

Ik verheug mij op het weekend dat we alles kunnen schoonmaken en indelen.

Na het weekend, niet op gerekend komt er een stucker, nou ja 2. 

Toen de oude keuken eruit ging kwamen de verrassingen tevoorschijn.

Aan de buitenkant nette keuken maar o wee als je dat laagje weghaalde.

Goh, dacht ik, het is eigenlijk net een mens .

Nou ja sommige mensen he. 

Aan de buitenkant zien we er netjes uit met onze maskers maar o weer als je dat laagje weghaalt.

Dun laagje chroom zei een pscych ooit eens tegen mij en wat eronder zit wil je niet weten.

Nou toevallig weet ik van sommigen wat eronder zit.

Voordat je in tranen uitbarst om mijn trieste keuken verhaal waren er ook bijzondere momenten hoor.

Zondag, jeetje wat was ik chagrijnig, maar we gingen naar Noordwijk huurden een paar electrische fietsen en hadden weer een hele fijne dag samen.

Scheuren door de duinen en het was niet eens druk.

Geluncht in Bloemendaal op een adresje waar Marlou, o ik mis Marlou, regelmatig komt. Keek nog of ik haar zag, je weet maar nooit (van blog ik kan vliegen).

op de heenweg geen hert gezien maar dat was anders op de terugweg. Oké ver weg, dat wel maar ik heb ze gezien. En vossenholen.

De X zag er geen een. die moet toch echt wel opgevoed worden voordat hij straks met kleindochter het bos ingaat.

Jaren geleden gebeurde er iets wat ons goed weerspiegeld.

Kijk riep ik tijden een wandeling een kikker.

Kijk zegt hij; een tientje.

Klopt naast elkaar, maar ik zag het geld niet hij de kikker niet.

haha. 

tja.

De werklui komen iets later vandaag vandaar dat ik even kan bloggen.

Nooit eerder zo vroeg.

Ga mij zo optutten en naar de kapper.

Daarna koffiedrinken met vriendin I.

Ben heel benieuwd naar de nieuwtjes.

O en gisteren nu eens niet voor niets naar de kringloop maar scoorde, daar ga ik voor 8 Flows die ik nog niet had.

75 cent per stuk.\

Fijne dag.