Weer een week voorbij

 t Was weer een zwaar wintertje.

Niet wat weer betreft maar mijn gemoedstoestand maar .....

t gaat veel beter.

Alleen zo ongelofelijk klote , en dat zal wel weer niet zo zijn, dat er weer iets aan de hand is dat de energie uit mijn lijf trekt.

Iemand die ik niet kwijt wil in mijn leven doet weer eens moeilijk en ik kan er gewoon niet mee omgaan.

Omdat er iemand ziek is in haar familie en we close zijn, hebben we via app veel contact omdat ik op de hoogte gehouden wil worden maar waar ze anders lange apps stuurt over van alles en nog wat stuurt ze steeds hele korte onpersoonlijke antwoorden. Ik weet zeker dat ze weer eens ergens over gekwetst is of boos, weet ik t, maar heb zo geen zin om erop in te gaan omdat het mij zoveel stress, angst, enz. kost maar ondertussen voel ik weer het lijf verstijven en er steeds aan moeten denken.

Wel vaker dit soort dingen gehad en dan is het weer ellenlange appcontact en uitleggen enzovoort maar ik kan het gewoon niet.

Ik wil niet weer de discussie aangaan.

Ze weet als 1 van de weinigen dat ik ASS heb.

Ik kan dit gewoon niet meer.

Hoe heerlijk zou t zijn om echt geen vriendschappen te hoeven onderhouden met wie dan ook en mij niet meer zo verplicht voelen om die contacten te onderhouden en ze tevree te stellen.

Dan blijven er nog zat oppervlakkige contacten over om dingen te doen.

Ik kan gewoon niet meer voldoen aan wat mensen van mij verwachten.

Tel daarbij op dan ik al honderd jaar aan slapeloosheid lijd, bijna iedere nacht zeer gewelddadige nachtmerries heb en apneu, dan weet je het wel.

Ik wilde nooit worden zoals mijn ouders, afgelegen wonen en met niemand rekening houden en gewoon altijd doen waar je zelf zin in hebt maar mijn hemel wat begrijp ik die mensen steeds beter.

Heb het idee dat mijn broer ook steeds meer op hen is gaan lijken, is ook afgelegen gaan wonen waar hij eerst midden in het dorp woonde. Zijn vrouw is wel sociaal dus via har krijgt hij dan wel mensen over de vloer maar hij hoeft er niets mee.

Ik zou het vreselijk vinden als ik deze vriendin en haar gezin kwijtraak maar ik kan er voorlopig niets mee.

-------------------------------------------------------------------------------------

maar........

Ik  kreeg de afgelopen maand 4 hele leuke kaarten.

Van Bertie een prachtige met 2 schildpadden.

Dan heb ik een geheimzinnige Fan uit de Betuwe.

Ik krijg regelmatig mooie kaarten van haar met afzender; fan uit de Betuwe.

Hoe leuk is dat. Wie zou ze zijn?

Luz stuurde een kaart uit Duitsland waar ze woont, zo lief.

en wie kent Dien niet en haar blog waar ze al tijdje geleden mee gestopt is en wat ik erg vind.

Missen hoef ik haar niet echt want krijg steeds lieve berichten en uitnodigingen.

Kreeg post die ik pas op mijn verjaardag mocht openen maar dat heb ik niet gered.

Een zelfgeschilderde kaart en allerlei kleine ook zelfgeschilderde kleine kaartjes erin.

Door deze dames voel ik mij gewoon geliefd.

Dat ze zomaar tijd voor mij maken.

Dat er mensen zijn die mij leuk, grappig, lief vinden.

Dus deze mensen even in het zonnetje.

--------------------------

De week is omgevlogen.

Ik geloof dat we in 15 dagen 5 keer het kleinkind gehad hebben en gisteren was ze er weer.

Het kost veel energie 2 keer in de week.

maar je wil het niet missen.

Wat was ze weer druk en vol energie.

En natuurlijk genoten.

We waren in het "centrum" van ons dorp en zag mensen glimlachend naar haar kijken maar bedacht opeens dat ze waarschijnlijk zo keken bij ieder kind haha en niet alleen naar deze.

Was is dat toch grappig dat waarschijnlijk iedereen denkt dat zijn kind/kleinkind mooi, slim, bijzonder is.

En al is ze niets van mij behalve de bezitter van mijn hart, ik geloof het ook alleen ik durf het hardop te zeggen onder het mom dat ze geen familie van mij is.

Ze is zoooooo lief zegt de X dan weer en ik; ja we doen de hele dag wat zij wil dus geen wonder.

Zou ik ook hartstikke lief van worden.

-------

Verder nam de fysio mij weer 20 minuten ongelofelijk hard onder handen. 

Ik snap wel waarom het maar 20 minuten duurt.

Ik heb er veel vertrouwen in.

Veel meer dan het beetje geaai van ieder die ik hiervoor heb gehad.

Rug werd op 4 plekken gekraakt.

Hij zei de eerste keer al dat hij mijn littekens wil losmaken vanwege verklevingen en of ik daar open voor stond.

Moest er even over nadenken.

Onder oksel en op borst heb ik er 1 van ongeveer 10 cm en het klopt dat de borst na al die jaren nog steeds pijnlijk is .

Oksel losmaken is oke maar de borst is zo gevoelig.

Daarbij is het een jongen van 26 jaar en nog knap ook. Is niet het ergste probleem maar toch....

Opvallend is wel dat als hij mijn linker schouder onder handen neemt het pijn doen bij littekens

Enfin heb nog meer dan 1 week om erover na te denken.

------------

Vandaag een grijze winderige dag met regen.

Geen idee hoeveel dode er gevallen zijn door de storm want ik lees geen kranten.

Volgens mij viel t allemaal wel mee met die Louis.

Hier wel in ieder geval.

Onze voortuin schiet heel erg op.

Geen wonder met een vent als de X.

Daar zit echt geen rem op.

De meeste stenen zitten erin nu nog stenen halveren en die erin verwerken.

Ik kan mij er zo op verheugen.

We wilden de voortuin veranderen omdat we meer planten erin wilden en andere stenen.

Heb afgelopen dagen weer in de grond kunnen poeren en het is werkelijk therapeutisch. 

En hoe viezer ik ben hoe lekkerder het voelt.

Kan niet wachten tot het blootvoet tuinieren weer kan beginnen. 

Kleinkind zag er gisteren ook weer uit alsof we een week in het oerwoud hadden doorgebracht.

Haren los en verwilderd, choco en gewone melksnor met hier en daar veegje jam. Net als op haar kleren.

De X wil haar iedere keer weer net zo glimmend weer afgeven als ze binnenkwam maar de schone kleertjes waren op, nat of vies of allebei.

Ik denk dan, heerlijk dat kind heeft genoten de X kan alleen maar denken; dat hoort niet.

 Broer die amper naar zijn eigen kinderen omkeek sprak mij altijd bestraffend aan als hij ze bij mij op kwam halen

wil je zorgen dat ze niet zo vies worden.

Ik had moeten zeggen;

lik me reet.

Als ik nu die blije blik van het kleinkind zie omdat we wurmen hebben gezocht en gevonden, een moeder en een baby, haha ik lig hier in een deuk, dat gaat natuurlijk gepaard met vies worden en dan die blik van de X naar mij toe. 

maar wat doe je als zo een kind zeg; kom Lène laten we naar buiten gaan en wurmen zoeken.

Is altijd gezonder dan er weer een koekje, ijsje of snoepje in te stoppen.

Als ze dan weer weg is, we samen op de bank de filmpjes terugkijken en in een deuk liggen zegt de X; dank je wel dat je zo leuk voor haar ben.

ps. we hadden een nieuw spelletje bedacht; opa gaat naar de kapper. In de stoel, elastiek in de haren, je moet vragen of hij het ook geknipt wil hebben. JAAAA riep ze blij en ik gaf haar de schaar aan waar toevallig rode verf aanzat. Kijk dat is bloed van de vorige klant. Maar goed knippen ging opa toch te ver. Jammer.