Zag ik vannacht weer een prachtige film.
Als ik zeg prachtig, denk dan niet aan een film met prachtige beelden en een happy ending.
Verre van dat.
Ik bedoel dan eigenlijk een film die heel veel indruk heeft gemaakt.
Die in mijn hoofd blijft zitten en die ik in mijn lijf voel.
Eigenlijk kijk ik nooit naar film met het onderwerp pesten.
Dat doet teveel pijn.
Niet dat ik ooit gepest ben maar ik herken de eenzaamheid en de angst door het getreiter van mijn vader, dag in, dag uit.
Dus ja ik ben eigenlijk wel gepest.
Toen ik de titel zag van de film wist ik eigenlijk al genoeg, wilde wegzappen maar bleef toch kijken.
EEn gewoon gezin.
Oudste meisje 13 jaar.
Doet het goed op school.
Heeft vriendinnen en is verliefd of een leuke lieve jongen uit haar klas en hij ook op haar.
Er is ook een zusje van een jaar of 8 en broertje van 4 jaar.
En dan opeens begint het gepest.
Door 1 of 2 maar als snel de hele klas, zelfs haar beste vriendin.
Ze word in elkaar geslagen, onzedelijk betast, uitgescholden.
Hoewel ze van haar moeder NIET op FB mag heeft ze dat stiekem toch gedaan en daar krijgt ze vreselijke dingen naar haar hoofd geslingerd.
Je bent lelijk. Hang jezelf op. Waarom ga je niet dood. We krijgen je wel te pakken.
De leraren en dan vooral de directeur heeft geen zin in gezeik dus "zien" ze niets.
Tegen haar ouders zegt ze niets maar ligt s"nachts in bed te huilen van wanhoop.
Het vriendje probeert haar te helpen maar ook hij wordt geslagen en kan niet tegen de groep op.
Twee dagen voor DE dag wordt ze in de kleedkamer van de sportzaal in elkaar geslagen.
Een leraar komt binnen maar loopt weer weg.
Als haar moeder met haar jongere broertje en zusje naar een vriendin gaat blijf zij in bed met "griep".
De moeder vindt haar op haar kamer.
Ze heeft zich opgehangen.
Man, dat kleine lijfje daar in die kamer en de wanhoop van die moeder.
Op de begrafenis komt er niemand van school, geen leraren, geen ouders, geen kinderen.
Niemand wil er iets mee te maken hebben.
Later beweerd een moeder zelfs dat het in dat gezin waarschijnlijk niet klopte en dat ze daar de reden moet zoeken en niet bij de school.
De moeder bijt zich vast en wil weten waarom
De vader wil vooral stilte om zijn verdriet te verwerken.
Ze vindt de bedreigingen op FB, een brief met de namen van de kinderen, een lerares spreekt haar toch aan al heeft de directeur dat verboden.
Zo valt de puzzel langzaam in elkaar en kan een advocaat er een zaak van maken.
Werkelijk afschuwelijk hoe ieder zijn eigen hachje probeert te redden en hoe eenzaam dat gezin is.
Vanmorgen eerst eens opgezocht of t waar gebeurd was; en inderdaad.
De moeder heeft een boek geschreven en dat is verfilmd.
Ik neem aan dat de foto op het boek de echte Marion is.
Het breek mijn hart.
Want dit gebeurd nog steeds.
En als we allemaal onze ogen sluiten, hebben we nergens last van.
Zag laatst ook een franse film die waar gebeurd was over een jonge vrouw die vermoord wordt en niemand had iets gezien of gehoord.
Volgens mij heet de film 39 temoins.
39 getuigen.
Zoveel mensen hadden het gezien.
De eerste en enige die brak en vertelde dat hij het wel gezien had, werd door ieder uitgekotst en moest verhuizen.
Ik hoop dat ik NOOIT zo zal zijn.
Dat ik nooit de andere kant op zal kijken.
Maar ja, je weet maar nooit want ik ben natuurlijk ook maar een mens.
9 opmerkingen:
Ik vind het al dapper dat je dit soort films durft te zien. Vreselijk triest hoe mensen elkaar behandelen.
Ik ken de film niet, maar alleen de titel bezorgt me al kippenvel. Ik ga eens op zoek, zou hem wel willen zien. Door dit soort films en boeken verandert er misschien toch wat! Langzaam maar zeker...
Oh wat een afgrijselijk verhaal en nog afgrijselijker is dat dit soort dingen echt gebeuren.
Zulke films sla ik over, daar kan ik dan weer totaal niet tegen.
Zeker omdat jij veel met kinderen te maken hebt gehad/Moest inderdaad aan je denken toen ik hem keek.
Mocht hij weer langskomen op TV5 laat ik het je weten.
Ik ben er nog steeds van onder de indruk. Zo hard komen dit soort verhalen binnen.
Ik meestal ook hoor, kwam er bij het zappen tegen en wilde niet kijken maar het bleef me fascineren.
Te erg voor woorden dat dit en zoveel meer gebeurd.
Op die leeftijd ben je zo kwetsbaar. Kan je nog niet zeggen dat je niet bij een stel eikels wil horen die mensen zo behandelen. Tenzij je van huis uit extra gewapend bent; kom maar op!
Soms hoor ik nog steeds van die arrogante brugpiepers met de juiste hippe spijkerbroek of schoenen tegen me zeggen of ik ergens anders wil gaan staan. Dat ze mij niet bij hun groepje wilden.
Dit soort films kruipen onder je huid.
Een reactie posten