tip van de dokter

pup van dochter vriendin

Is het moeilijk om een hond te verzorgen? vroeg het buurmeisje van 7.

Op dinsdag komt ze altijd langs om Soop uit te laten.

Tja is het moeilijk?

Ik heb vanaf mijn geboorte een hond aan mijn zij dus ik weet niet beter en ik heb er ook alles voor over.

Dus viezigheid opruimen, dure dierenartsrekeningen, ergens niet welkom zijn met, doodmoe zijn maar toch moeten, eerder naar huis dan je wil.

Het ergste vind ik nog gescheiden worden van.

Kwam ik op een dag mijn vaste koffieadres binnen en vroegen ze: is Guusje er niet?

Mijn ogen schoten vol tranen; nee ze is naar de trimsalon.

Echt gebeurt.

Nat als verleden jaar dat Soop 2 nachtjes bij haar peettante sliep en ook toen schoot ik vol.

TWEE hele nachten.

Oh dit hele verhaal vertelde ik niet aan buurmeisje hoor, ik zei, het is niet moeilijk maar je moet er wel veel voor over hebben.

Opeens willen verschillende mensen om mij heen, die nooit een hond gehad hebben,er een .

De andere groep die altijd een hond had die op hoge leeftijd naar de hemel gingen, hoeven juist niet meer.

Heerlijk die vrijheid vinden ze.

Zondag had ik dus een vreselijk dag.

Oh wat zou ik graag kunnen huilen.

Lach therapie bestaat maar volgens mij is huilen ook super gezond.

Wat had ik graag willen janken zondag.

Ik had zo een pijn in mijn ziel.

Moesten we nog naar vrienden toe.

Het werd best gezellig maar niet zo vrolijk als anders, pas laat na het eten gierden we het weer uit met elkaar.

Dat deed me goed.

Gisteren was weer een leuke dag.

Begon de zolder op te ruimen en dingen op foto zetten voor MP.

Steeds meer dingen schoten me te binnen die weg konden en Lief die echt nooit iets weg doet kwam ook met dingen aanslepen.

Wat is heerlijk bezig, wordt er aangebeld en jippie was het mijn beste vriendinnetje.

Zo leuk.

Vandaag was ze er weer op mijn boetseerochtend.

Zij zit op de donderdag maar dan gaan we met elkaar op stap  dus zaten we weer samen.

Verleden week zei ze nog, en ja ik weet dat ik dat al verteld heb, dat ze zich zo veilig voelde bij mij.

Dat is een ongelofelijk compliment want ik voel me bij niemand veilig.

Voor een heel groot deel bij mijn X natuurlijk maar zodra het er echt op aankomt sluit ik me af en zit ik opgesloten in een soort viskom of zo.

Dan zie ik nog wel de ander maar kan ik er onmogelijk contact mee maken.

Dan ben ik totaal in paniek maar beweeg of praat niet voel alleen die vreselijke angst.

Wat triest eigenlijk dat een kind zo beschadigt kan raken door 2 mensen die ooit besloten hebben dat  een kind wel leuk zou zijn.

Weet je wat we nemen er nog een.

Het bijzondere is dat zowel mijn broer als ik beslissingen hebben genomen die onze redding is geweest.

Niks, drank of drugs maar een oplossing gevonden in onze manier van leven.

Zo heb ik veiligheid en zekerheid gevonden in mijn relatie met mr. X.

Niet vluchten ik allerlei verkeerde relatie met spannende mannen, nee gewoon het huisje boompje beestje gedoe.

Broer heeft op financieel gebied een heel goed leven.

Hij werkt niet echt veel maar doet het erg goed.

Mede dankzij een hele sterke vrouw die hem op t rechte pad houdt en goed aan de touwtjes trekt als het nodig is.

Hij kan zijn zaak doen en zij doet alles maar dan ook alles er omheen.

En zijn er beiden erg gelukkig mee.

Soms kan de buitenwereld een mening hebben over een relatie.

Die vent zit onder de plak.

Mijn broer dus bijv.

Maar de waarheid is dat dat ook moet en het goed voor hem is.

En het vast een veilig gevoel voor hem is.

Zo weet ik dat o.a. mijn schoonfamilie, vindt dat X teveel in huis doet.

Wat ze niet weten is dat hij het heerlijk vindt om te koken of om de ramen weer mooi schoon te maken.

En ja boodschappen doen vindt hij ook niet erg.

Men kan wel denken goh dat mens zit de hele dag thuis moet hij dan in zijn vrije tijd ramen lappen?

Ik vind het heerlijk iemand die voor mij zorgt dus ja ook mij helpt in het huishouden.

En sorry maar wie wil dat niet een man die kookt en dan ook nog de tafel gezellig dekt met kaarsje aan?

Het geeft mij het gevoel dat ik bijzonder ben dat hij zoveel moeite doe en ik laat altijd merken hoe erg ik het waardeer en hoe erg ik met hem bof.

Hij blij, ik blij.

Tja als ik dan hoor dat zijn broer niet eens een bos bloemen koopt voor zijn vrouw als ze jarig is en dat juist zij vinden dat ik wel meer mag doen in huis dan maak ik me ook niet zo druk.

Heel soms trek ik het me wel aan hoor, niet van hen maar van anderen al weet ik ook niet precies wie die anderen zijn (op 1 vriendin na.)

Haha ja dat is ook wel een verhaal apart.

Komt ze met een bos bloemen langs omdat mr. X ziek thuis is staat ie net de gang te stofzuigen.

Of de vaatwasser in te ruimen.

Lul zeg ik dan de volgende keer als je haar aan ziet komen gauw bukken en op handen en voeten kruipen naar de woonkamer en op de bank liggen.

Maar goed het ligt ook aan de dokter he, die zei dat hij bezig moest blijven.

En ik luister altijd naar haar.

Sterker nog, voordat ze het zei, hield ik hem al bezig.

Hij vindt stofzuigen gewoon leuk