maandag

Ik wist dat ik niet zou slapen maar het was de moeite waard.
Wat een heerlijke middag gisteren in Zoetermeer.
Philippe volg ik al 26 jaar.
En van Madame Thérèse kreeg ik zo 30 jaar geleden een schilderij, nou ja litho, van mijn ex.
Dat schilderij ging elke verhuizing mee want ik ben er gek op.
Had weleens opgezocht of waar zij exposeerde, want ik wilde meer zien en zeggen hoe mooi ik haar schilderijen vond.
Het bleek dat ze in Zuid-Frankrijk woonde.
En nu zomaar mijn favoriete franse chanteur en zij samen in een concert.
Twee vliegen in een klapje.
De dame is 84 jaar.
Ze is werkelijk nog steeds zo mooi.
En vriendelijk.
Ze vertelde het een en ander over het schilderij.
Phillippe was net als anders zo ongelofelijk aardig.
Hij omhelsde mr. X en mij.
Zijn partner had dat al eerder gedaan in de zaal.
Wat leuk om zo verwelkomd te worden.
Na het concert hoorde ik op een hogere versieping een band en we gingen kijken.
Bleek een stel jongelui, tussen de 17 en 19 jaar die muziek speelde en weer franse liedjes zongen.
Er werd meegezongen, gelachen en zelfs gedanst.
Allemaal van die francofielen, je kent ze wel.
Ik raakte in gesprek met een leuk stel naast ons van wie de vrouw vloeiend frans sprak en net als ik alles wist mee te zingen.
We hebben zo gelachen en genoten.
De lerares frans van de jongelui nog gesproken en zo dus een hoop nieuwe mensen leren kennen.
Door alles wat ik gezien, gehoord en gesproken had zat ik vast boordevol adrenaline want ik kon niet
slapen.
Het was zo leuk.
Ben nu best gebroken en heb overal spierpijn maar ik neem het voor lief.
Ik kies iedere maand voor mezelf de leukste dag van die maand maar ik weet zeker dat het deze is.
En toch vertelde ik de partner van Philippe mijn geheim; ik vind Philippe helemaal alleen en met 1 muzikant het aller- allerbeste.
Gelukkig kreeg ik ook een geheim te horen; dat gaat binnenkort weer gebeuren.

Het is weer heilige maandag.
En godzijdank want ik heb hem hard nodig.
Vrijdag had ik mijn 2e EMDR sessie.
Ik moest de brief gericht aan mijn vader had  voorlezen en daarna gelijk de sessie.
Zwaar maar ik heb het voor over.
Hoop dat het leven makkelijker wordt.

Gisteren nog even de schrik van ons leven.
Mr. X belde op terwijl hij Sofietje aan het uitlaten was dat ze was verdwenen en hij haar nergens meer kon vinden.
Ik rende meteen in ouwe kloffie en zonder make up de straat op sprak allerlei mensen aan of ze haar misschien gezien hadden en uiteindelijk vond mr. X haar in bosjes waar ze van iets zat te eten.
Pffffffff.

Wat smaakt de koffie weer feestelijk.
Wat een weekend.