In de voortuin hebben we er ook een. Die zit de hele dag te loeren in de vijver naar de vissen naar doet niets.
O jee, ik heb het gevoel dat het niet goed gaat met mij.
Mijn gedachten zijn anders en ik ben zooo gestrest.
En ja er is wel iets aan de hand maar dat ik er zo op reageer is belachelijk.
Als dat zo door blijft gaan kan ik echt niet meer met anderen omgaan.
Het geeft me zo een rotgevoel.
Weet even niet wat ik moet doen.
Wordt vast minder in de loop van de ochtend.
Ik zweet me ook rot.
Goed vandaag om 16 uur moet ik ook naar een nieuwe tandarts.
Voor de afgebroken kroon nog steeds.
Er wordt vandaag alleen maar gekeken en besproken en ik ben daar blij om want dan weet ik meer en wanneer het weer gemaakt wordt.
Maar het geeft ook best stress.
Ik moet naar Amstelveen en daar weet ik de weg goed hoor maar toch; wat als ik het niet kan vinden of te laat kom.
Slaat nergens op, is heel makkelijk te vinden en ik ga altijd ruim op tijd weg.
De psych liet me weer eens duidelijk voelen hoe ik iedere keer als een kind reageer.
Ik ben steeds bang om straf te krijgen of dat het mijn schuld is.
Wat maakt niet uit.
Het is al stukken minder maar toch doe ik het steeds.
En tuurlijk zeg ik tegen mezelf dat ik dat niet moet doen maar mijn lijf reageert toch anders.
Een klein voorbeeld; ik ben altijd ruim op tijd bij haar en blijf dan nog even in de auto zitten lezen of schrijven maar ik was vergeten dat de keukenhof open is en dat er dan files staan.
Ik was in paniek dat ik te laat zou komen, dat ze kwaad zou zijn, dat ze me niet meer wilde helpen en dat ik pas NA Parijs weer bij haar terecht kon.
Helemaal verstijft en bezweet kom ik gewoon op tijd bij haar aan.
Naar aanleiding van dit dus liet ze me zien hoe kinderlijk ik reageer want ook al was ik te laat ik had heus geen straf gekregen en al was dat wel zo wat dan nog?
Ik ben niet meer dat kind die niets kon doen
Weleens op een Franse school gezeten in die tijd?
Brrrrr.
En dan thuis nog eens.
Maar ik ben gvd volwassen.
En ik doe niets wat afgestraft moet worden.
Nou ja zeg, stap opeens de kat hier naar binnen en ja dat is iets wat niet mag.
Soop en hij doen elkaar helemaal niets.
Kip loopt ook al rond de scharrelen in de woonkamer.
Dat zijn dus al 2 dingen wat niet mag.
Ja, van mij natuurlijk wel maar niet van de X.
Echt die wordt kwaad als hij de kip slapend op de bank ziet.
Haha.
Oh wat erg maar ik zie zijn hoofd al helemaal voor me met zijn; DAT hoort niet.
Nee, mensen binnenhalen waar je stress van krijgt dat mag dan weer wel.
Nou geef mij dan maar een vreemde kat, wat een schatje, en een kip.
Die appen tenminste geen dingen waar je stress van krijgt.
Kip sprong zondag toen we buiten zaten op schoot van mr. X en probeerde uit zijn glas perensap te drinken.
Ik lig hier in een deuk.
Wat een boeiend leven heb ik toch.
Wat trouwens wel heel boeiend is;
verleden jaar weer contact met mijn beste vriendinnetje ooit die in Frankrijk naast mijn grootvader woonde.
En gisteren uit hetzelfde dorp een bericht van Sylvain, een vriendje waar ik ooit verliefd op was een zomer lang.
Ik zag wel zijn foto's op haar fb voorbijkomen maar dacht; ach die weet al lang niet meer wie ik ben.
Gisteren kreeg ik bericht van hem.
Natuurlijk weer heel beschaafd of ik die jonge vrouw was die weleens haar vakanties daar doorbracht en als ik dat niet was excuseerde hij zich.
O Sylvain was zo lief, knap en grappig.
Ik denk altijd dat mensen mij vergeten maar dat blijkt weer eens niet zo te zijn.
En zo gek een maand geleden bij toeval zijn foto nog in mijn handen gehad.
Misschien daardoor ook zo gestrest want er komt weer zoveel boven over mijn familie en mijn vakanties daar met mijn moeder, broer, lievelingstante en mijn lievelingsneef.
Met Sylvain lagen we ergens in een groot weiland naar de sterren te kijken.
De hemel was daar zo helder.
Meer dan zoenen ging het nooit hoor maar dat was al super.
Knappe vent geworden.
Maar wat bijzonder dat hij mij ook nog kent.
Goed kwart over elf alweer en de stress is gezakt.
Gezakt, niet weg maar het is al heel wat.
Ga even opruimen en wandelen.
6 opmerkingen:
Haha heerlijk verhaal weer, fijn dat de stress weer wat gezakt is. Ik vind kip zo leuk...
Heerlijk dan je het toch zo van je af kan schrijven.
Hoe gaat het deze donderdag?
Mijn koffie zit er al in. Was eerst van plan om nuchter bloed te laten prikken maar dat kan pas vanaf 8.30 en is vaak erg druk en aangezien ik al om 7 uur klaarwakker was heb ik het maar uitgesteld naar morgen. Dan kan ik op een andere lokatie op 7.30 terecht, wel iets verder rijden maar dat vind ik minder erg, ben daar nog nooit geweest dus weet niet hoe druk het daar is. Niet eten is geen probleem, dat doe ik toch vaak om 10 uur pas maar zonder iets drinken en koffie vind ik moeilijk.
Mooi hoe je je gedachtenstroom omschrijft.
Het zijn maar gedachten, geen waarheid. En het mooie van gedachten of gevoelens is dat ze komen en gaan als de zee, de golven van de zee. Soms voel je je overspoeld door de hoogte van de golven en soms is de zee verkwikkend en rustgevend. Altijd hetzelfde water, altijd dezelfde zee. Maar ander effect.
En zo leuk voor je van die jeugdvriend.
wandelen.... is de haast uit je hoofd halen, als je dat kunt... dan ben j e een goeie koekenbakker...
leuk als iemand nog steeds een oogje op je heeft:-)
heb ik nou nooit meegemaakt... :-)
❤
Wat gezellig, een kip die op je bank komt liggen. Die zou ik ook lekker laten liggen en vooral genieten van hoe het eruit ziet.
Fijn dat je weet dat je als een kind reageert (logisch want je hebt het als kind aangeleerd) maar het zou ook fijn zijn als je psych nu op zoek gaat met je naar een nieuwe manier om ermee om te gaan zodat je je niet meer zo rot en opgejaagd voelt.
Neem er maar rustig de tijd voor.
Fijn weekend hoor!
“Mensen binnenhalen waar je stress van krijgt, dat mag dan weer wel.” Hélène, ik ben dol op de manier waarop jij denkt. Zo raak, de verbanden die je legt, volstrekt afwijkend of (politiek) incorrect maar zo volkomen eerlijk en waar. Je bent een schitterend mens.
Ik lees je al een tijdje, maar zag niet eerder kans te reageren.
Wat was er dan op die Franse scholen destijds wat zo erg was? En hadden andere kinderen daar ook zo’n last van?
Een reactie posten