zondag 6 oktober 2019

hoe het gjng met de 3 vriendinnen




Ik leerde hen iets meer dan 20 jaar kennen.
Drie vriendinnen met kinderen op de lagere school/
Twee van hen kwamen uit ander laat de derde was Nederlandse.
Ze sloten zich aan bij onze groep Buitenlandse vrouwen.
We kwamen iedere week bij elkaar voor koffie en gezelligheid.
De kinderen kwamen regelmatig mee en vonden het ook gezellig.
Met vriendin A. en haar 2 dochters had ik de beste klik.
We zijn nog steeds vriendinnen.

Wat is er veel gebeurd in die jaren.
Daarom wilde ik dit stukje schrijven omdat je niet kan beseffen wat er allemaal op je pad zal komen.
En gelukkig maar.
Drie vrolijke vrouwen en dikke vriendinnen waren het.

A. heeft al 10 jaar geen contact meer met haar jongste dochter.
Zij wil niets meer met haar moeder te maken hebben.
De dochter van S. kreeg 2 jaar geleden een hele agressieve vorm van kanker en overleed een paar maanden later.
Ik kom haar en haar man regelmatig tegen en het gaat redelijk met hen zoals ze zelf zeggen.

I. heeft 3 kinderen waarvan haar zoon, zoals ik al eerder verteld heeft van het ene moment op het andere van aardbodem verdween.
Hij woonde nog bij zijn ouders en werkte in het bedrijf.
De avond ervoor  welterusten gezegd en elkaar nooit meer gezien.
14 Januari van dit jaar.
De politie is gestopt met onderzoek.
Er is NIETS.
De hel.

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hen denk.
A en I zijn nog steeds beste vriendinnen dus via haar hoor ik hoe het gaat.
Wat valt er te vertellen?
NIKS.

Ik kan mij voorstellen dat S. door gaat met haar leven.
Ze hebben goed afscheid kunnen nemen en haar dochter was zo sterk en positief terwijl ze wist dat er geen redden aan was.

Maar hoe is dat als je niet weet waar je "cadeautje" is?
Zo noemde ze hem vroeger want hij kwam onverwachts en wat was hij welkom en geliefd.
Iedereen die hem kent zegt hetzelfde; zo een lieve, vriendelijke en rechtvaardige jongen.
een geweldig kind voor zijn ouders.

Natuurlijk gaan de verhalen hier de ronde.
Zo was er laatst iemand hier die mij zoveel wist te vertellen, verslaafd en crimineel.
Kende je hem dan? Nee dat niet maar hij kent de vrouw die zijn hond uit liet en die wist er alles van.
Vindt jij het goed dat ik jouw en haar naam doorgeef aan de ouders? Jullie weten er zoveel van daar kan de politie vast wat mee.
nee, nee, doe maar niet. was het antwoord.
Goh!!!
 Sommige mensen weten niet wat ze aanrichten met hun verhalen.
Er zijn mensen die kapot gaan en anderen die het leuk vinden om dat soort verhalen rond te strooien.
Woest was ik.
En stel dat t wel zo was, ga dan naar de politie.
of hou je bek.

Het leven gaat zoals het gaat.
Wat heb je er toch weinig over te zeggen.
wat is er toch veel verdriet.






8 opmerkingen:

Mevrouw W. zei

Ik kan me ook mateloos ergeren aan al die reacties en indianenverhalen van mensen die alles zo goed denken te weten of die denken dat ze overal maar hun mening mogen uiten. Vreselijk!

Er is een hoop ellende in de wereld en heel dichtbij ook. En hoe ouder je word, hoe dichterbij alles lijkt te komen.

Sterkte voor jou en voor je vriendinnen. Dikke kus.

Anoniem zei

Hoi,

Je hebt het mooi opgeschreven. Inderdaad er is heel erg veel ellende. Op dit moment ook in mijn leven helaas.

Dan merkt je goed hoe belangrijk echte vrienden zijn en wie je echte vrienden zijn.
Je merkt heel goed wie echt met je meeleeft en welke mensen eerder de leedvermaak hebben.

Onliemie zei

Wat een ellende maken die vriendinnen van jou mee. Alle 3 een kind kwijt, zij het allemaal op een heel verschillende maar toch erg verdrietige manier. Niet weten of je kind nog leeft, of waar het is, al helemaal niet voor te stellen. Ik zou er aan kapot gaan. Gelukkig liet je nog even kip in je stoel zien zodat er toch iets van fijn nieuws in je blog zat. Heel veel sterkte wens ik de 3 dames. Fijne week!

Naomi zei

Elke dag is er één om te koesteren!

Joanne zei

Het is zo verdrietig allemaal. Met twee van de drie kinderen geen contact. En dat voel ik nog elke dag. Mensen weten het allemaal zo goed te vertellen, maar zoets gebeurt heus niet zomaar. Er gaan jaren van narigheid aan vooraf.
Via via hoor je dan wat er over je gezegd wordt. Ik probeer het weg te stoppen maar soms overvalt het verdriet mij. Met onze oudste is er geen oplossing. Die heeft teveel kapot gemaakt. Met onze jongste ligt het toch wat anders. Ik laat het niet altijd merken maar het is zoals het is.

In mijn geval zijn de kinderen er nog. Er zijn mensen die hun kind verloren hebben. Echt verloren. En dat is veel erger denk ik dan. Maar het blijft moeilijk.

Liefs Joanne

Judy zei

Dat je kind zomaar spoorloos verdwijnt.... verschrikkelijk. Ik heb een tijd een heel slecht contact gehad met mijn zoon, en dat hakt er behoorlijk in. Gelukkig hebben we nu beter contact dan ooit en hebben we een nieuwe start kunnen maken. Dat wens ik iedereen toe die contact kwijt is met zijn/haar kind.
Mooie foto: stoel met kip!

Loes zei

Wat een verdriet!

klaproos zei

mijn moeder had een gezegde....

Elk huisje heeft zijn kruisje, en waar je het niet kunt zien... daar zijn er soms wel 10...

xxx