maman

Toen mijn maman overleed heb ik geen traan gelaten.
Heb vaker gezegd, ik kan niet huilen.
Hooguit een keer per jaar.
Hoe erg is het als je niet huilt als je moeder overlijdt.
Er is een Franse chanson die ik niet kan horen zonder vol te schieten.
Die is zo mooi.
Zal hem nog wel een keer plaatsen als ik het durf en kan.

Omdat iedereen het maar over die Floor had en ze een lied uit een prachtige musical zong wilde ik het wel horen.
Ben niet zo een volger hoor maar ja musical of Franse chansons dan heb je mij.
Toen hoorde ik dit.
Kippenvel en tranen in de ogen.
Wat mooi.

Maman opeens was je heel dichtbij en wat miste ik jou.
Boos ben ik al lang niet meer, het is je allemaal vergeven.
maar wat jammer dat het was zoals het was.
We hadden zo een leuk en gelukkig gezin kunnen zijn.

Ik ga dit liedje, heb de tekst al opgeschreven, in het Frans vertalen want mijn moeder en ik spraken altijd die taal met elkaar, en in mijn dagboek schrijven.
Ook als ik aan mijn moeder denk of haar iets "vertel" dan gaat het in het Frans, zelfs als ik over haar droom.

Ik kan het niet laten als ik op straat loop om de mensen die ik tegenkom gedag te zeggen en te glimlachen en iedere keer weer denk ik; dat heb ik van haar.
Het was een heel blij en opgewekt mens.
Wat dat laatste betreft is de pomme best ver van de boom gevallen maar gelukkig is het poeren in de aarde en de dierenliefde wel op mij overgeslagen net als het gevoel dat ik in de villa woon ipv een rijtjeshuis.
En ik plant bomen (nou ja boompjes he) en planten waar zij van hield in mijn tuin en zo is ze af en toe gewoon heel dicht.

maar door zo een lied is ze er gewoon weer even.