vrijdag 19 juni 2020
depressie
Ik geloof dat ik in een depressie zit.
Natuurlijk belachelijk dat ik het niet eens zeker weet na al die ervaring maar ik weet het pas achteraf zeker.
Het was er meteen na onze terugkeer uit Zuid-Limburg.
Moet altijd paar dagen bij komen maar dit is al een paar weken aan de gang.
Uitgeput, lichamelijk en geestelijk.
Wel met een paar uur energie tussendoor en dan kan ik weer redelijk genieten.
Ik zou in dit soort periodes heel graag alleen willen wonen.
Dan kan ik liggen, staren, naar bed, eten, lopen enz. wanneer ik wil.
Nu gaat alles zo moeilijk omdat ik mij maar steeds verplicht voel tegenover de X.
Zal vandaag er maar een over beginnen want ik wordt er gek van en misschien verwacht hij niet eens dat ik "normaal" doe.
Hij zegt wel bijv. ga lekker lang wandelen met de hond.
Dan word ik inwendig zo boos.
Dat zie ik als kritiek. Ik vermaak mij prima op mijn manier en dat is niet veel lopen.
Hij heeft trouwens wel gelijk hoor maar als ik iets MOET of het gevoel heb dat t zo is word ik gek.
Complètement folle, op zijn Frans.
Vraagt hij gewoon; heb jij dit nog op MP gezet?
Normale vraag toch dames?
Nou dan word ik woest.
Jammer genoeg, uit ik dat niet want de X kan niet tegen mijn Zuid-Franse buien.
Mijn X zei altijd; He we zitten hier niet in Zuid-Frankrijk, pakte zijn hengels en verdween.
Ik sloeg dan nog een paar keer met wat deuren en klaar.
Heb ik weer, een man die niet tegen wat geschreeuw om niks kan.
Hij snapt ook niet wat hij verkeerd doet als hij vraagt; eten we vanavond iets lekkers?
Gelukkig moet ik weer om mijzelf lachen.
Jeetje je zou maar met zo een wijf opgescheept zitten.
Ik hoef maar 1 kik te geven en hij kookt voor ons hoor.
Dus met wie moet je medelijden hebben met mij of met hem?
Vandaag is hij jarig.
63 jaar.
We waren 15 en 17 toen we elkaar in de disco leerden kennen.
Verjaardag zondag al met de kinderen en aanhang gevierd.
Zijn cadeau's heeft hij ook al gekregen.
Twee paar nieuwe schoenen uit zijn nieuwe favoriete winkel.
We doen er niets aan en ik heb zelfs geen kaartje geschreven en ja je raad t al; dat vind ik erg.
maar ik kan het gewoon niet opbrengen.
Mijn depressie vergelijk ik altijd met lichamelijke pijn om het aan een ander uit te kunnen leggen.
Hoofdpijn bijv. Dat kan heel erg zijn op een dag, dan wat afzakken waardoor je weer iets kan doen of zelfs verdwijnen waardoor je gezellig en vrolijk bent.
Dan komt het weer terug.
Zoiets is het.
Ik voel het ook al zakken.
Als het goed is gaan we straks naar Zandvoort, lopen, winkels kijken, terrasje.
hopen dat ik die schelp vind waar ik opeens NIET meer zonder kan en het MOET hebben.
Heb regelmatig van die buien maar is nooit zo erg hoor, nooit iets duurs en meestal ben ik er heel blij mee.
Heb vanaf nu tot eind van het jaar maar 3 afspraken in de agenda.
Eentje in juli en 2 in september.
Dan worden er 2 nieuwe dakkapellen geplaatst en ga ik naar een concert waar ik al kaartjes voor had maar die afgezegd was in maart.
Raar zo een lege agenda maar zeker niet vervelend.
Geen plannen voor het weekend.
behalve dus vanmiddag.
Daar verheug ik mij best wel op.
Mocht het te druk zijn dan maken we rechtsomkeer en dan niet eens vanwege de corona maar ik haat drukte.
maar ja die schelp he...…..
Mijn vriendin komt vandaag uit ziekenhuis als het goed is.
Ze kunnen daar verder ook niet voor haar doen.
Geen flauw idee hoe ze er aan toe is want die appjes van haar zijn zo irritant kort.
altijd al hoor.
Ze heeft geen pijn meer in ieder geval.
Hopen dat dat zo blijft.
Wat is het weer ongelofelijk lief die reacties van jullie.
Ik noem jullie ook altijd mijn blogvriendinnen want echt dat zijn jullie.
Niet zo maar iemand die op mijn blog reageert het is veel meer.
Dank jullie wel.
Heb een fijn weekend.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

15 opmerkingen:
Is dit niet een reactie op wat er komen gaat? Dat zware dat eraan zit te komen?
Nogmaals: sterkte, sterkte, sterkte.
Ik herken vaak je stemmingswisselingen, en die van vandaag herken ik helemaal. Maar voor je jezelf een depressie opplakt, zou het niet kunnen dat je gewoon enorm zou opknappen van een hele dag even niemand om je heen? Ook je man niet? Zelf merk ik een enorme energiedip in mijn dagelijkse dingen omdat ik sinds de Coronatijd, nooit meer alleen ben. Mijn man werkt thuis, en hoe lief hij ook is, ik sta door zijn aanwezigheid alsmaar "aan". En daar word ik heeeel moe van. En alsmaar wandelen met de honden om even alleen te zijn is leuk, maar nog leuker is als hij een paar uur met de honden weggaat:) Ik voel dan letterlijk de energie weer bij mezelf binnen stromen.
Sterkte hoor!
Groetjes van Jacqueline
Lieverd, ik heb nog zo'n schelp voor je, ik kan hem opsturen dan hoef je niet weg.
Laat maar weten dan verzend ik hem vanmiddag nog.
Misschien doordat je dat wat komen gaat niet kan controleren dat je je zo terneergeslagen voelt? Nu ja, het is maar een idee. Jij kent jezelf beter dan wie ook. Die buien van jou? Herkenbaar en ik ben geen zuid-Franse. Effe goed brullen en dan is het over... of toch al een beetje. Toch? Ik ben blij dat de echtgenoot hier weer naar school kan. Ik heb zo graag ons huis even voor me alleen. Dat gaat wat worden binnenkort als we samen met pensioen zijn. Ik ga alvast een oplossing bedenken. ;-)
Fijn weekend.
Hoe je dingen opschrijft en de woorden die je gebruikt, zo voel je het ook. Maar is het ook echt zo?
Wat anderen ook schrijven; je behoefte aan tijd voor jezelf, zonder 'moeten' of 'zou je niet eens etc etc' of nog erger: 'als ik jou was...'
En die tijd voor jezelf lees ik weinig, want veel afspraken, veel tijd voor vooral anderen. Dus ook geen tijd om wat er met je beste vriendin aan de hand is, echt binnen te laten komen.
Plus dat je ook nog eens aan jezelf veel dingen oplegt. je MOET een schelp en wel nu direct. Dus hup..weer erop uit.
Moet dat nu echt? Gaat dat je leven rustiger maken? Laat die gedachte eens net zo snel verdwijnen als hij opkomt.
Wens je wat meer rust en wat minder aanloop en daardoor druk op je.
En helemaal vergeten te zeggen: Gefeliciteerd met Mr X. Wat een bijzonder jaar gaat dit worden. Een nieuwe rol; Opa. (En jij Oma).
Gefeliciteerd met je man.
Ik lees het nu pas van je vriendin. Dat jij niks voelt... kan dat door de medicijnen komen? Ik herken dat namelijk wel. Ik slik sinds eind november antidepressiva en heb sindsdien geen traan meer gelaten. Ik ben wel vrolijk, maar echt verdrietig niet meer, terwijl ik nog altijd genoeg redenen heb om verdrietig te zijn.
Gefeliciteerd met je man!
Verdrietig dat je je depressief voelt. Ik hoop dat ook dit weer afglijdt.
liefs en knuffel!
Kennelijk ontkom je er niet aan, af en toe zo'n dal? Het is stomvervelend, maar je weet ook dat je daar doorheen komt. Volhouden maar. En sterkte. En genieten als het weer even kan.
Er gebeurt natuurlijk ook wel het nodige om je heen. Maar ja, een mogelijke oorzaak neemt het vreselijk nare gevoel niet weg. Heel veel sterkte. Zorg goed voor jezelf hè.
Depressie is misschien een te zwaar begrip. Dip en depressief gevoel misschien wat zachter. En dat je dat hebt, ja, wie zou het met alles wat je hebt meegemaakt en wat er nu weer met vriendin gebeurt en het begin van haar einde is voldoende voor een mens om je down te voelen en angstig, Verwijt het jezelf niet, praat erover met de X en verontschuldig je voor de onredelijkheid van je reakties, hij vergeeft het je vast. Een oplossing is er niet, behalve voor jezelf kiezen en je uiten, oo welke manier dan ook. Schrijf het can he af, knuffel kip en X en dank de zon.
Beetje laat maar alsnog gefeliciteerd met Mr. X hoop dat jullie een leuk weekend hebben
Ha lieve Helene,
ja... wat een depressie is weet ik heel goed.
En dat je dan het liefste alleen wilt zijn ook.
(Heb gelukkig een LAT-relatie, maar zelfs in het weekend kan het allemaal teveel zijn)
Ik lees aan je schrijven, dat je je door het schrijven beter voelt.
Je kunt het goed van je af schrijven.
Blijven doen...
Heel veel liefs, Marlou
.
❤️
Een reactie posten