Toch een klein griepje of een behoorlijke verkoudheid.
Ik dacht echt dat ik niet meer vatbaar was maar blijk ik toch een gewoon mens te zijn.
Zeker 10 jaar geleden dat ik die klachten had.
Dus was ook niet bang dat de X mij zou besmetten.
Door de verbouwing en drukte vergeten om alle deurknoppen steeds te ontsmetten.
Ik weet dat ik niet mag klagen want zo erg is het niet maar t voelt wel zo.
Alles voelt veel zwaarder zowel geestelijk als lichamelijk.
Wow en dat lontje van me.
Zo kort niet normaal.Niet dat ik het uit hoor maar kreeg net weer een inwendig woedeaanval toen ik probeerde afspraak met brillenwinkel af te zeggen.
Kon online maar moest eerst allerlei vragen beatwoorden.
GEEN ZIN.
Dan maar bellen.
GEEN telefoonnummer behalve een 088 en dat was wachttijd meer dan 10 minuten.
en telefoon bijna leeg en ook als dat niet zo was; ROT OP!!!! geen zin in.
Godzijdank is de X naar kantoor, pfffff, heerlijk en heb ik het rijk alleen, die tijd ik dus niet besteden aan aan de telefoon hangen om een afspraak af te zeggen. Zij bellen mij wel. Ik ben zelden zo aso maar vandaag ben ik er helemaal voor in de stemming.
Gisteren keek ik op tv België het programma; wij, vrouwen
Nu was mijn moeder de slaaf van mijn vader en ik vond dat vreselijk om te zien maar nu blijkt dat dat heel normaal was is die tijd. Hoor je zo een lul van een vent zeggen; ja ze mag wel de deur uit om boodschappen te doen maar niet om bij vriendinnen koffie te drinken.
tot 1976 mochten we geen eigen bankrekening hebben zonder toestemming van de man. Laat staan dat je er iets af mocht halen zonder toestemming.
Werkelijk nooit beseft hoe erg dit was.
Geweld, minachtig, je loon meteen inleveren, nergens naar toe mogen zonder zijn toestemming.
Wat erg zeg.
Ik vind dat we wraak moeten nemen dames, op alles wat ze ons aangedaan hebben. Grapje hoor.
Tegenwoordig zijn ze best wel leuk.
en wij stukken minder denk ik.
Waar je wel blij van kan worden, mocht je dat willen is de Belgische serie Down the Road.
Aanrader als je het niet kent .
Gaat over 6 volwassenen met syndroom van Down die paar weken op vakantie gaan begeleid door Dieter en nog een hele leuke dame. Het is zo puur. Hier zouden veel mensen van kunnen leren.
En Oogappels. ook, al is het op andere manier ontroerend en leuk.
Het is nog heel onrustig bij ons in huis.
Nog maar 1 pit om op te koken in de ijskoud bijkeuken.
alles staat op andere plek.
Gisteren de hele dag elektricien over de vloer.
Die heeft ons trouwens geweldig geholpen hoor.
Belt de keukenboer die maandag zou komen; het kan ook dinsdag worden.
5$##&******@##
ik ben nog steeds ziekjes maar wil er wel een leuke dag van maken.
o wat heeeeeerlijk dat ik alleeeen ben.
Ga zo maar alvast koken voor vanavond want ik heb heel veel trek in purée met groenten er doorheen.
Gewoon alles 1 voor 1 koken en vanavond in de magnetron.
Ik heb dat zeuren en klagen echt nodig , sorry.
en dan iets wat er werkelijk toe doet.
Liv gaat nog steeds achteruit.
De sonde maakte alles nog erger en in er weer uitgehaald.
Het weekend was een hel voor het gezin en ik snap er niets van maar er wordt niets gedaan door de artsen.
Er is geen lichtpuntje meer te noemen.
Ze kan niet meer praten of appen dus ik kan niet bellen.
Wel met de ouders en die zijn wanhopig.
Ik snap het gewoon niet. Waarom word ze niet opgenomen?
Ik heb zo het gevoel, al lang trouwens, dat ze aan het sterven is. Dat gevoel heeft de moeder ook maar ik snap gewoon niet dat er niets gebeurd en dat de ouders niet de hele boel bij elkaar gillen daar bij die artsen.
Ik ben zo ontzettend bang.
----------------
ik wil mijn blog niet zo eindigen want dit voel zo zwaar , ik weet gewoon niet wat ik moet of kan doen.
Kan er ook niet heen natuurlijk nu ik grieperig ben.
en ik heb ook niemand om erover te praten.
Behalve hier natuurlijk en wat fijn is dat toch.
Straks maar even haar moeder bellen.
maar eerst heel hard mijn neus snuiten.
6 opmerkingen:
Jou klagen is altijd wel leuk hoor. Met Liv is het echt bijzonder moeilijk, ze is zo toch niet meer in staat zelf een beslissingen te nemen. Sterkte met dat gevoel erover.
En met de keuken, ik werk ondertussen hard voor je 😊
Ik ben ook groot deel vd dag alleen. H. moest iets ophalen midden in Amsterdam, dat ging goed maar nu staat hij in de file bij Rotterdam. Zal hopelijk voor de koffie rond 3 er wel weer zijn.
Ik vergat nog te reageren op wat vroeger niet mocht kennelijk. Ik had geen idee dat er dingen niet mochten denk ik, ging werken toen ik 16 was en bij groot bedrijf werd dat meteen via de bank overgemaakt. Rekening en spaarboekje had ik toen dus meteen.
Met 24 jaar in 1974 gingen we samenwonen, was kennelijk ook erg vreemd hoorde ik van een collega waar ik werkte toen. Ik was ook de enige ongetrouwde samenwonende in een groep vaan 10. Jaar later zijn we wel getrouwd gewon omdat we dat leuk vonden en jaar later dochter ook omdat we dat leuk vonden.
Ik weet nog wel dat een collega ging trouwen en minder ging verdienen en hij meer. Jeetje ben net op tijd geboren zeg. En thuis gezien hoe ik het NIET wilde.
Ha, een inwendige woedeaanval... dat is best goed eigenlijk.Ik heb wel eens een uitwendige, maar daar heb je niks aan.
Ik ken wel de verhalen van vroeger dat je moest stoppen met werken als je ging trouwen. Je had dan je tijd nodig om het huishouden te doen en om voor je man te zorgen. Omdat het zo gewoon was, deed ook iedereen dat. Net zoals men gewend was om op vaste dagen bepaalde huishoudelijke taken te doen (wassen, ramen zemen, de stoep schuren...).
Eigenlijk is het nu niet meer voor te stellen, maar zo gek lang geleden is het nog niet.
Oh ik heb ook altijd zo'n hekel aan die 800 nummers bellen. Waarom kan zo'n winkel niet gewoon op een normale manier telefonisch bereikbaar zijn denk ik dan.
Een reactie posten