Maandag

 Moe man.

Zelfs mijn armen zijn te zwaar maar wat een dag.......

Het concert van Ph.ilippe E.lan  begeleid door G.regor B.ak  was adembenemend mooi.

Mijn X zei; ik heb hem nog nooit zo goed gezien en gehoord.

Zo ervaarde ik het ook.

Ik zag dat hij erg moe was en dat vertelde hij later zelf ook maar jee, wat een stem.

Tranen.

Toen hij zong  voir un ami pleurer , een vriend zien huilen, verscheen er aan het einde misschien een halve minuut, opeens een licht op zijn gezicht. Ik dacht eerst nog even aan een spot of zo maar het was de zon die zo op het juiste en mooiste moment naar binnen scheen dat het bijna geen toeval leek te zijn.

Het was in een kerkje in centrum van Delft.

150 mensen.

Drankje in de pauze, drankje erna.

Gregor kende ik van TV en de combi met Philippe was zo bijzonder.

We hebben zo ontzettend gelachen om hem bij de wat luchtigere nummers.

Tranen over onze wangen echt.

We zaten op 2e rij.

Mooieschoonzus ook mee en we hebben alle drie zo een bijzondere dag gehad.

Wat een emoties allemaal en wat een sfeer in de kerk.

Het leek of we elkaar allemaal kende.

Zo maakte we kennis met Gregor, zijn schoonzoon, de burgemeester van Delft.

Natuurlijk ook tijd met Philippe en zijn man gesproken.

En ook met een zangeres waar hij mee optrad maar kreeg filmpje die ik daarover vond niet op mijn blog dus volgende keer.

Daarna zijn wij 3 ergens gaan eten om de dag af te sluiten.

Schrokken van de prijzen toen we menu kregen maar het eten was super.

Dus ook dat was een geslaagde afsluiting.

Vanmorgen weer appje van schoonzus over hoe zij de dag beleefd had.

Ik had een leuke middag verwacht maar niet zo bijzonder.

Nu een paar dagen bijkomen wat t was t meer dan waard.