Sofie aan riviertje de Gulp.
Regelmatig vind ik mijzelf een bofkont.
Allereerst moet ik mij psychisch dus redelijk voelen en dat is best zo al maanden zelfs.
In de afgelopen jaren he ik mijn leven veel kleiner gemaakt en dat bevalt goed.
Ja soms lichte paniek van stel je voor dat ik iemand nodig heb, maar ik weet ook dat de mensen niet staan te springen om je te helpen als t mis gaat.
Daarbij ben ik absoluut geen vrager.
Ik bof omdat ik tevreden kan zijn met wat ik heb.
en wat ik kan.
Er zijn heel veel dingen die ik niet kan door angsten, overgevoeligheid en vermoeidheid maar dat moet ik maar accepteren./ Soms ook niet hoor maar ben zelden tot nooit jaloers op mensen die wel alles kunnen en ook doen.
Mijn hele leven verzet tegen een leven zoals die van mijn ouders, wonen in een Frans dorpje met 600 inwoners en werkelijk alleen maar doen waar zij zin in hadden maar ik ga ze wel steeds beter begrijpen.
Leef zoals jij dat wil en niet met de angst dat je helemaal alleen zal sterven als je niet je hele leven mensen om je heen hebt verzameld en moeite gedaan hebt om ze maar te houden.
Ja leuk hoor om je BFF van de middelbare tegen te komen bij de supermarkt en half uur te kletsen maar om nou af te spreken om weer eens samen een keer te gaan lunchen????
Non merci.
Zij is nog steeds met haar carriere bezig, geld verdienen, groter huis, veel verre reizen.
Mag he maar het verschil is te groot. Als ik haar vraag hoe gaat t? begint zij over haar werk en hoe het daarmee staat .
Natuurlijk zal voor sommigen mensen mijn leven wel heel klein lijken maar hé ik ben 63 jaar. Ik vind het prima.
Ik hoef geen volle zalen meer te trekken.
Wel ben ik heel blij dat ik nog veel interesses heb.
"vriendin" waar ik woensdag was, die haar verjaardag vierde, vroeg toen ieder weer weg was of ik nog even bleef.
Zij is ook een carriere dame en vele reizen en uiterlijk vertoon.
Ik voel mij zo eenzaam zei ze.
Ook nu.
Nu is zij net als ik 2 jaar geleden haar BFF kwijtgeraakt dus dat zegt ook wat.
Ik denk, zei ik tegen haar, dat jij zo hard werkt en zo steeds op reis bent omdat je maar niet wil rouwen.
Klopt zei ze.
Die waren gewoon zusjes en maakte al die verre reizen met elkaar en/of met hun mannen erbij.
Dan is er die grote leegte.
Ik betrap mijzelf erop dat ik vaak denk dat het voor haar erger is dan voor mij dat ze haar vriendin kwijt is.
maar daar moet ik mee ophouden.
Er is geen weegschaal en ik mis Hester, mijn vriendin dus, af en toe zo erg dat t pijn doet.
Met haar man, onze buurvriend dus hadden we het zo fijn met zijn drieen en vertelden we elkaar alles.
Sinds hij in Februari(?) een nieuwe relatie kreeg voelt het zo anders.
Ter eerste is hij veel bij haar en deelt hij die dingen daar .
We zien elkaar nog veel hoor en hij en de X zijn maatjes.
maar alles is anders.
Ik zie hem niet meer als de man van mijn vriendin en heb de behoefte niet meer om mijn gevoel over haar te delen.
JA, ik weet het ligt vast aan mij maar zo voelt het gewoon.
Door hem voelde ik Hester altijd heel dichtbij maar nu is dat weg.
Verdwenen als sneeuw voor de zon.
Dus zit ze alleen nog maar in mijn hoofd.
ja ook in de zijne hoor, echt wel.
Het regent.
Jammer.
Zo meteen even goed het huis boenen.
De X is weer verandert in zichzelf gisteravond.
Hehe, had hem even gemist.
Had hij ondanks de afstand mij toch weten te besmetten met zijn microben en was ik gisteren ziekjes maar vandaag toch iets beter.
Hij hoest nog als een zeehond.
Normaal gesproken ontsmet ik alle deurknoppen nu door alle bende en onrust niet dus vast daardoor besmet.
Rustige week voor de boeg.
Alleen even de ogen laten testen en verder zie ik wel wat er op mijn pad komt.
Ik wens je een fijne week toe.
3 opmerkingen:
Lieve Hélène, zoek niet altijd de oorzaak bij jezelf. Dat is nergens voor nodig. Je bent een heerlijk mens.
Ik zou nog wel volle zalen willen trekken met een zang optreden met liederen ui het American Songbook 😁 Ik kan helemaal niet zingen maar heb dat altijd wel graag gewild en nee karaoke wordt het niet.
Ik heb op muziekschool gezeten en had een 9 en 10 voor zingen maar in de pubertijd was mijn stem verdwenen. Hoopte nog dat die na de overgang weer terug kwam maar nee, wel krullen in mijn haar die had ik als kind ook heel veel.
Eigenlijk is het onderhouden van een netwerkje voor later dan het meeste eigenbelang, en nee daar ga ik niet in mee. We zien wel later (al is het al wel al later)
Je leven kleiner maken lijkt mij ook fijn. Ik vind het ook moedig om dat te durven doen. De boodschap van de maatschappij is toch vaak dat je vooral naar buiten moet richten en 'groots' moet leven...
Een reactie posten