Zelf vind ik het wel een goede manier om de shit te bewaren waar je geen afstand van kan doen.
Zo had ik zelf overal en nergens, ik kan het echt niet sieraden noemen, kettingen, ringen, armbanden, broches, een en ander stuk, overal en nergen sin huis liggen. Nu had ik een mooi glazen bol met stolp liggen en bedacht om alles erin te doen en ja hoor is best leuk en geeft ruimte en kan ik mijn lege bol die al jaren in de kast stond maar ABSOLUUT niet weg kon, gebruiken.
He ik wou beginnen met een hele lange klaaglied dus daar gaat ie.
Ik slaap niet, voel me niet goed, misselijk , koppijn, zielig en vooral zeer gestrest.
Ik doe net of ik niet weet hoe het komt maar ik weet t wel.
Morgen naar onze vrienden in Lisse en echt het is altijd zo super gezellig, hun volwassen zoons blijven er speciaal voor thuis als we komen , de tafel is prachtig gedekt, het is leuk, lachen, alles bijpraten, plannetjes maken maar.................ik word er dus iedere keer ziek van zoals vorige keer in Oktober ze hier met zn tweeen kwamen en ik een week ziek er van was en op de dag zelf; NERGENS last van.
En ik heb er zo een zin in he want ik wil van alles weten en zij ook altijd van ons.
Heb voor ieder een klein gezellig cadeau gekocht incluis de vriendin van de oudste zoon die er ook helemaal bij hoort.
Zielig vind ik mij zelf dus omdat dit (en/of) andere dingen (niet alles) zo moeilijk gaan.
Waarom?
Ik zou ze wel vaker willen zien maar met die ellende kijk ik wel uit.
Ik bleef dus uit PROTEST vandaag tot 10.30 in bed liggen.
Doe ik echt heel zelden. Sofietje lekker tegen mij aan maar die werd ook ongeduldig.
Ik hoorde mijn man beneden in de hal vrolijk fluiten . Die is daar de boel aan het afplakken om te schilderen.
We hebben verf gekocht na meer dan 1 uur bij de gamma rondgekeken te hebben en kwamen met verschillende van die proefmonsters thuis en 1 pot vol. Soort bruintinten en beetje roze.
De volgende dag besloot ik opeens dat ik toch liever alles in groentinten wil.
Moet nu er even om lachen, gelukkig raak ik zelden mijn humor kwijt.
Ben bang dat de x nu de rozeachtige tint gaat gebruiken maar ben te moet en te gestrest om er tegenin te gaan. Dan wordt hij chagrijnig en moet ik vandaag of morgen weer mee naar de gamma en dat kan ik dus niet pas maandag of zo dan ben ik weer fit denk ik en het hoofd leeg genoeg .
Straks ga ik naar laatste les van Biodanza. Hoop ik.
Op de fiets.
Jij ziet er zo goed uit zei de X van de week als je gefietst hebt.
Haha. Ik kwam in de zeikregen thuis en was echt doornat maar kwam met grote glimlach en zingend de tuin in.
Hoop zo dus ook op de fiets te kunnen gaan.
Regen op terugweg is niet erg. Integendeel heeft iets romantisch.
Er komt geen eind aan mijn lijstjes lijkt wel.
maar volgens mij word ik steeds vergeetachtiger en schrijf steeds meer op.
Voor deze week stond dat ik aan de kasten in de woonkamer moest beginnen en er minimaal 2 moest doen.
Totaal niet gelukt en daar krijg ik weer stress van.
Ik raak bijna in paniek als ik eraan moet beginnen want er ligt nog zoveel dingen op mij te wachten.
en ik moest energie bewaren voor het koor en de biodanza en de gamma en de gordijnen bestellen.
Dus paniek en nergens aan beginnen.
Zijn de gordijnen besteld, moet ik naar de gamma voor andere kleur verf, kerstkaarten sturen, en weet ik veel wat.
Echt niets geks hoor. Alle cadeautjes zijn nu echt binnen en ingepakt. Kerstkaarten ben ik mee begonnen. en dis kasten ik denk dat ik in half uur er wel 2 af heb.
Zo werkt het dus in mijn hoofd.
________________
Ooit jaren geleden MOEST ik op mijn 17e het huis uit.
Dus werken.
Ik werd bij een chic bedrijf receptioniste.
Ik hield altijd al van mooie kleding en was door mijn Franse opvoeding en school een keurig opgevoed meisje.
Daar hielden de gasten wel van zeker de buitenlanders.
Opeens hadden de directeuren, 2 broers wel in de gaten dat ik heel goed dingen kon regelen en aan alles dacht dus mocht ik dat voor het doen. Voor hun lange reizen naar Azië ieder jaar, Amerika, Europa en opeens zelfs hun vakanties maar ook hun tandarts bezoeken, dokter, ziekenhuis, bloemen versturen naar de maitresses (ik wist wanneer ze jarig waren) en belde ze zelfs in de ochtend op; u moet vandaag een pak aan want de bank komt praten.
Zo stapte ik dus hogerop.
Ik organiseerde ook van alles in mijn grote schoonfamilie.
Wie gaat er mee naar theater, bioscoop, ballet, zullen weekendje weggaan met zn allen, feestje voor pa en ma
Zullen we zondag met elkaar en alle kleinkinderen (ik nam mijn neefje en nichtje dan mee) gaan zwemmen, picknicken, speeltuin?
Toen deed ik vrijwilligerswerk bij een stichting die zich inzetten voor buitenlandse vrouwen en paste op hun kinderen .
De betaalde kracht die verantwoordelijk was verdween opeens naar een andere baan en ik had het zo naar mijn zin met die kinderen en de dames dat ik vroeg of ik het over mocht nemen. Ze kenden mij al goed hoor daar op kantoor.
We deden kooklessen en zwemlessen en ik organiseerde koffieochtenden, naailessen en fietslessen.
Voor elk probleem vond ik een oplossing. Werd de school waar we kookten afgebroken zocht ik een andere locatie. Zamelde gratis fietsen en naaimachines in. Liet ze maken door vrijwilligers. Zocht weer andere vrijwilligers om fietslessen te geven of naailes.
Koffieochtenden en zwemlessen bleef ik doen.
De dames kregen zwemles door een echte zwemjuf en is paste op de kleintjes in pierenbadje.
Geloof mij als ik zeg dat ik heel wat kindjes van buitenlandse afkomst van hun angst voor water heb afgeholpen en en passant ook hun angst voor honden. Tja ik was toch bezig. haha.
Wat een leuke herinneringen allemaal en zoveel geleerd over andere culturen, zoveel lekkere dingen gegeten, zoveel kleine schatjes in mijn armen gehouden maar vooral veel over mijzelf geleerd.
Dit hele verhaal om alleen maar te vertellen dat de juf van biodanza al snel door had dat ze mij wel kon gebruiken.
Het lukt haar niet om de groep groter te maken dus ik kwam met ideetjes.
Die vond ze geweldig maar.............
of ik dat wilde regelen.
EUH???
Vroeg vorige week op donderdagavond of ik even 30 flyers uit kon printen thuis voor vrijdag.
Ondertussen krijg ik hele lieve mails van haar dat ik zulke goede ideeen heb en dat ze zo dankbaar is.
En of ik dan dit en dat even wil regelen.
Ja doooooeeeeeeiiiiiii.
Ik zal vandaag zien hoe de laatste les verloopt.
ik maak overal reclame voor haar, hang flyers in de supermarkten, vertel het ieder die ik tegen kom ook op het koor maar als ik het gevoel heb dat ik gebruik wordt zodat zij het niet hoeft te doen, tja,,,,,,,
Goed het schrijven heeft weer geholpen en is totaal anders geworden dan het zielige verhaal van de dame die niets kon die ik had willen schrijven.
Zin in fietsen, dansen, in morgen.
Ik wens jou een fijn weekend toe.
3 opmerkingen:
Om je blog goed te begrijpen zou ik hem not 2-4x moeten lezen 😁 en daar heb ik vandaag geen zin in.
Ik heb (weer) gedoe met zus, ze is ziek echt hele zware groep maar op 175 km afstand kan je dan weinig persoonlijk doen. Ik wist het ook de eerst 4 dagen niet, daarna geappt gebeld, leuke foto van Sienna gestuurd en toen ik vroeg of ik nog iets anders voor haar kon doen kreeg ik als antwoord: belangstelling tonen zou wel fijn zijn. ??????????? wat is dat dan verder dan wat ik net opnoemde?
Ik zou dinsdagmorgen bellen, afgesproken dat ik 10 min van te voren app dat ik dat ga doen, omslachtig maar ok zij is ziek. Krijg ik app terug dat ze eerst naar huisarts ging, ja ook nodig prima. Ik weer: vanmiddag ben ik naar training met koffie na, daarna laat ik weer wat weten. Dus weer thuis een app zal ik je bellen zo? Krijg ik terug, ik zit al de HELE middag op je telefoontje te wachten. Zucht ..... ze wist toch dat ik de hele middag weg was.
Gisteren aan de telefoon weer wat ik wel of niet had moeten doen of anders of juist niet, kortom niks was goed. En toen: weet je wat we moeten maar een paar weken geen contact hebben.
Op dat moment was ik het ook zo zat dat alleen maar heb gezegd als jij dat wil ok en dan hangen we nu op.
Na gepieker de halve nacht vind ik het nu ook wel even lekker rustig, ik hoef er even niet aan te denken het wel of niet goed te doen, en alle woorden te wegen. Echt even klaar mee en weet nog niet of dit nog goed komt.
Zo naar voetreflextherapie, die masseert alle plooien wel weg.
Zo leker onduidelijk blogje, ben ik het even kwijt
Ik moest lachen toen ik de foto zag met al die poppetjes en beertje. Een leuk idee en heel apart om zoiets te maken.
Wie weet ga ik ook nog eens zoiets maken.
Zo goed dat je schrijft. Al schrijvend lees ik de discrepantie tussen graag alles willen doen en er zijn voor anderen en het gevoel dat je teveel doet en moet van hezelf en dat je jezelf als deurmat laat gebruiken. Daar kom je tegen in opstand en projecteert het op de roze deurbel. Grapje
Misschien heb ik, het mus hoor.
Een reactie posten