Maandag

 vloek, vloek, vloek en dan is het klaar.

Nog steeds veel gedoe met computer, NPOplus en Netflix.

Heel slecht voor mijn zenuwen.

Zeker omdat ik niet of amper op mijn blog kan komen.

Enfin, we zijn er.

Foto slaat nergens op, behalve dat dit zulke schatjes waren in Limburg.

zou ze allemaal in mijn tuin willen.

en binnenhalen als het regent.

Hetweekend.

Het was zeker een 8 waard met af en toe een dip.

Nou ja alleen maar gisteren en vannacht eigenlijk.

NIET geslapen en overdags voelde ik mij heel blij, zelfs gelukkig maar opeens sloeg de kou toe en daardoor de vermoeidheid en toen moest ik plat na een hele warme douche en onder de dikke roze dekbedovertrek.

Zaterdag weer hetzelfde ; opruimen, beetje schrijven, dagboek bijwerken, zit in mijn ijsberen periode voor de maand December en begonnen met Januari ; Roodborstjes.

Februari ook al begonnen die staat in teken van roze en zacht. Denk aan een poes op roze dekbed. 

Van alles gescheurd uit tijdschriften waar de kleur roze in voorkomt.

Februari is de maand dat ik 65 jaar wordt.

Toch niet te geloven.

Ben al veel met mijn verjaardag bezig. 

Sowieso met de maand Februari.

Hoop er een soort feestmaand van te maken. 

December werd het.

De door mij zo gevreesde maand .

Vergeet iedere keer dat het om de laatste 2 weken gaat dat ik mij down en gestrest ga voelen.

De aanloop is leuk.

Cadeautjes kopen voor de kinderen en de X, de lichtjes overal, kerstballen, versieringen.

Eigen lijstje mogen maken en cadeautjes krijgen.

Haat wel Sinterklaas en Kerstmuziek. Zo ook de drukte en al die gestreste mensen; opzij, opzij, opzij we hebben ongelofelijke haast want wij hebben het druk en zijn zeer belangrijk in ons drukke leven.

Vroeg ooit aan een schoonzus of zij interesse had in de L.ibelle als ik die uitgelezen had, keek ze mij heel meewarig aan met haar hand op mijn schouder en sprak de woorden; maar lieverd daar heb ik toch helemaal geen tijd voor.

Haha dat geheugen van mij is echt te goed voor woorden.

Zeg nooit iets onaardigs of irritants tegen mij want ik vergeet het NOOIT meer.

Zie nog het gezicht voor me.

Het is waar ook, niet iedereen, wat zeg ik, bijna niemand heeft tijd om de Libelle te lezen in haar leven.

Gelukkig hebben ze hun telefoon nog.

Ik weiger nog steeds en public de mijne te gebruiken.

Ik vind het een soort roken waar anderen bij zijn.

ook zo onbeschoft.

Vriend van ons, die nog steeds op de lijst staat om mee te gaan naar 2024 , vertelde zonde gêne vorige week dat hij er 1 had van 1000 euro. 

Ik wist niet eens dat het bestond maar ik denk dat vele om mij heen er ook zo 1 hebben.

Weet dat mijn broer ooit het uit Amerika liet komen want dan hij het 2 of 3 maanden eerder dan de rest.

De X en ik kregen vorige week ruzie erover.

Ik ging even snel naar een winkel en hij naar een ander en zou op parkeerplaats op mij wachten.

En toen vonden we elkaar niet meer terug.

Stond ik daar in de regen te wachten.

Had geen telefoon.

Enfin half uur later vond ik hem zoekend in de winkel waar ik dus al een half uur weg was.

Hij boos, ik boos.

Je moet ophouden je als een Wappie te gedragen zei hij woedend en gewoon je telefoon meenemen.

Wappie. Zo stom woord.

Waarom moeten mensen die anders denken, voelen, willen een WAPPIE genoemd worden.

Waarom niet een normaal woord er voor gebruiken.

Wappie klinkt zo denigrerend.

 Net alsof  ze niet helemaal tof zijn in het hoofd.

Ik weet niet of ik een wappie ben maar ik denk wel heel graag zelf na en ik luister ook graag naar mensen die anders denken dan ik of de massa.

Van de massa leer je niet veel lijkt mij.

We kregen allerlei post van onze dokter , nou ja een oproep heet zoiets, voor allerlei  inentingen.

Ik lees, ik denk, ik zoek, denk nog eens en doe het niet.

Hoezo griepprik? Ik heb nooit griep.

Corona; vriend is 4 keer ingeent en heeft 3 keer corona gehad waar nu nog ziek van is.

De X krijg de oproep en gaat gewoon.

Ik snap dat dus niet.

Gisteren werd er dus door onze stuckers gestuckt. 

Voor de vierde en voorlopig laatste keer denk ik in 9 jaar.

Binnen paar uur was alles klaar (de serre), perfect en schoon.

Ik ontbeet en bracht mijn tijd door op zolder.

Ik schaam mij bijna maar ja ik ben die luxe wel gewend, de man had ontbijt en koffiekan boven neergezet en verwarming die nooit aangaat daar, aangezet èn computer daar neergezet een aangesloten.

De X maakte ondertussen in zijn schuurtje een bureautafel voor mij van een oude tafel, Queen Anne model, nou dan weetjehetwel  . Blad is van hout in natuurlijk kleur en kromme poten van witte krijtverf.

Ik zit er nu voor het eerst.

We haalden een oude kast uit de bijkeuken, die ik vol had met knutselspullen en iedere dag gebruikte , naar de serre, haalde de deur eruit en kochten groene krijtverf.\

Als t goed is gaat hij er vandaag aan beginnen.

Het word en "pronkkast".

In plaatst van overal prullen nu de belangrijkste dingen in die (open) kast maar eerst doe ik op alles planken kerstspullen. Dorpje, ijsberen, lichtjes, ballen, nepsneeuw en ijsschotsen, kerstkaarten, cadeautjes.

Het kleinkind zal het geweldig vinden. (de ijsberen)

en ik ook.

Je hebt geen idee hoe ik geniet van ons huis.

Net of we net verhuist zijn.

en de ideeen blijven komen.

Rust, wil ik, vooral veel rust, ruimte en leegte.

Het dansen was weer een hele bijzondere ervaring.

We beginnen altijd 1 dans heel rustig in een kring en daarna gaat we los, deze keer op Afrikaanse en Arabische muziek.

Je moet dan door de hele zaal dansen en alleen naar de muziek en lichaam luisteren.

Daarna ga je 2 aan twee dansen en dat is wel een dingetje hoor.

Soms gewoon spiegelen maar ook vaak aanraken en wisselen van partner.

Een opdracht was bijvoorbeeld rug aan rug, luisteren naar muziek en langzaam bewegen op de maat.

Er werd ook grote kring gemaakt en om de beurt mocht je in het midden dansen.

Raad eens wie de eerste was???

Echt he en totaal niet onzeker of schaamtegevoel.

Ik ging gewoon.

Je danst ook vaak met je ogen dicht (op langzame muziek)

Wat ik wel moeilijk vind is dat ik merk dat ik steeds dezelfde mensen opzoek om te dansen maar dwong mijzelf om ook de "moeilijke" mensen dat te doen.

De "moeilijke" mensen zijn voor mij de mensen die ik eigenlijk heel leuk vind maar waarvan ik denk dat ze toch niet met mij willen dansen omdat ze mij niet leuk vinden.

Ik herken dit vermijdingsgedrag en ben er toch 64 jaar mee geworden maar ik wilde dat eens doorbreken. Spannend joh maar wel veelzeggend en bevrijdend.

De grote, enige, man van zeker 2 meter is er ook iedere keer bij en met hem dansen is echt zo fijn en vertrouwd.

Het ontroerd mij iedere keer weer als ik hem bezig zie zo vol overgave en plezier.

Ik was er trouwens op de fiets heen, toch wel half uurtje fietsen hoor, maar ik genoot.

Morgen moet ik er weer heen maar dan om te zingen in een nieuw koor.

Ben ook zo benieuwd hoe dat zal gaan.

Daarvoor naar speciale fysio, zit bij elkaar in de buurt.

Woensdag NIETS

Donderdag kleinkind.

Vrijdag weer dansen.

Zaterdag niets

Zondag lunch afspraak.

Dat laatste had ik niet moeten doen.

Had ik mijzelf nog zo voorgenomen om NIKS extra meer te plannen.

Nou ja TE LAAT.

Ik zal volgende week, of misschien wel eerder weer piepen dat ik het veel te druk heb.

Dus je bent gewaarschuwd.

Nu ga ik naar de zolder en hoop dat t vandaag weer netjes en opgeruimd is.

Hoop ook weer dingen weg te kunnen doen via MP of de kringloop.

En mijn kerstkast in te richten.

Getver, ik voel mij helemaal blij, soort van gelukkig.

Brrrr. doodeng. 

Fijne week.