drie dingen die anders moeten

Het zal over een paar maanden kiezen worden worden; gaan we een weekje naar Zuid_limburg met alles erop en eraan of gebruiken we het geld voor het huis.
Als ik de foto's zie van mijn koetjes dan is de keuze niet zo moeilijk hoor.
Op de 2e foto zie je Soop in de tas die de nieuwsgierige koe best eng vond.


Ik zou 3 dingen willen veranderen.
Zitten we verleden week zondag heerlijk in het zonnetje na een heerlijke wandeling in onze favoriete strandtent te genieten komt er vlakbij ons een gezin zitten waarvan het kind van een jaar of 3 gewoon keihard begint te gillen en pa en ma gewoon met elkaar doorkletsen.
Toen mijn kip, wat heeft dat er nou weer mee te maken, ja wacht daar merk je zo, een haantje bleek te zijn stond er na 3 dagen een buurvrouw van de overkant aan de deur, of wij een haan hadden.
Ik was al een huis voor mijn Bertus aan het zoeken maar he, dat duurt even.
NOOIT, maar dan ook NOOIT hoor ik iemand klagen over de herrie die kinderen maken.
Let, wel, als kinderen spelen en lol hebben maken ze geluid, is oke en ik ga niet weer zeggen dat ik er als eerste bij ben als een kind huilt van verdriet of pijn of als het zijn moeder kwijt is, maar ik HAAT dat gegil en nutteloze gejank en ik haat nog meer die ouders die daar niets aan doen.
En het is gelul dat je er niets aan kan doen en als dat echt zo is kun je altijd nog weglopen met je gillend kind.
Ik heb een hele rare regel; ik wil niet dat iemand last van mij heb of van mijn, hond, kat, cavia, auto, man, maar ik wil ook geen last van een ander hebben.
Dus ik zou graag  willen dat kinderen weer een beetje opgevoed werden.

Het tweede wat ik wil veranderen is het winkelgedrag;
Stop niet zomaar en het gangpad omdat je iets wil pakken.
Kijk even achterom om er niet iemand er langs moet/wil.
rij niet met je karretje tegen we aan.
als t druk is laat dan niet je kind ook nog eens met een klein karretje door de winkel sjezen, laat ze niet gillen en leer dat ze niet overal aanzitten
Kijk uit waar je loop met je kar en mocht je toch tegen de mijne of tegen mij aanknallen, zeg dan vriendelijk oh sorry.
Als je erlangs wil duw dan niet je kar tegen me aan maar zeg mag ik er even langs aub?
Dan zeg ik oh sorry mevrouw/meneer ik lette even niet op.

het derde is dat ik zo een condoleance ruimte anders zou willen inrichten.
Niet zo....nou ja....condoleanceruimteachtig.
Leuke zitbanken, misschien een beetje loungeachtig ofzo.
Met kussens en kleedjes nonchalant over de leuningen.
Op de tafeltjes iets gezelligs, mooie kaarsen, schelpen of mooie stenen of weet ik veel wat.
en niet van die witte kantinekopjes maar iets moois of chiques, of kleurig.
Ik zou willen dat bij mij ieder thee of koffie kreeg uit een kippenservies of zo.
en ipv cake beetje mislukte appeltaart of andere beetje mislukt taart.
Wel lekker hoor maar een beetje zoals ik ze maakte.
Niet zo een precies afgesneden stuk cake.
Ik zou dan met nabestaanden praten en dan wat dingen vragen over lievelingstaart/gebak, favoriete kleur, hobby s of passies.
Dan zou ik posters ophangen of foto's van het favoriete vakantieland.
bloemen en kaarsen in favoriete kleur.
De condoleance van een paar dagen geleden na het overlijden van toch een bijzonder mens was zo ongelofelijk onpersoonlijk.
Ja er werden wel foto's op diverse schermen getoond maar in zo een kille onpersoonlijke ruimte  viel het niet op.
Nabestaanden zouden de mogelijk moeten hebben om de ruimte aan te kleden, te versieren zoals zij dat willen.
Ook zo irritant die mensen in uniform die je dan ontvangen en zo zachtjes praten.
Ik heb dan altijd de neiging om heel hard te zeggen; WATZEGTU?
Ze lopen dan heel stijfjes heen en weer met die koffie in dus die stomme kantinekoffiekopjes.

Vandaag kwamen de nieuwe bewoners van ons huis langs om post op te halen maar we lieten ze niet weggaan en trokken ze naar binnen voor een bakkie en even bij te kletsen.
De jongedame vertelde dat ze zo verlegen is dat ze niet eens durft te bellen dat ze zich bij ons zo op haar gemak voelt.
We vonden jullie meteen zo leuk..
Ik zit in een periode dat ik elke compliment binnen laat komen.
klinkt heel makkelijk maar voor mij heel moeilijk.
Ik hoor dan altijd meteen de stem van mijn vader en broer die zoveel nare dingen zeggen maar omdat ik in een hele goede periode zit lukt het me om die stemmen het zwijgen op te leggen en dus de complimentjes aan te nemen.
Het was leuk om met ze te praten omdat we in hetzelfde schuitje zitten .
Allebei maar wachten op die handtekening bij de notaris en dan de sleutel krijgen.
en het duurt me toch lang.
En zij moeten een week langer wachten dus voor hen is het nog erger ;-)

Vandaag ging ik allerlei boodschappen doen en dingen regelen buiten de deur.
Lief bleef thuis en haalde van alles uit elkaar met harde muziek aan.
Gelukkig was de spanning een heel stuk gezakt en dat was misschien wel omdat ik niet de hele dag riep; schat doe niet zo gespannen.
Ik besefte opeens dat dat vast heel irritant is.
we kregen nog een uitnodiging voor een verjaardag van een familielid en ja, daar moet hij altijd over beslissen of we wel of niet gana en meestal gaan we maar nu was het resoluut nee.
godzijdank.
Ik heb al een tijdje zo geen zin in zijn familie maar dat komt omdat we van die opmerkingen krijgen waardoor ik me niet prettig voel.
Het is net of sommigen het ons niet gunnen dat we gaan verhuizen.
Ik laat me mijn geluk niet afpakken.
Volgens mij voelt mr. X hetzelfde over die jaloezie want ook hij zit er niet op te wachten.

Alles onder controle hier dus.
We genieten en verheugen ons.
en daar gaat t om.