gewoon

Pluk doet kunstjes.

Slapen; ik slaap niet
Al honderd jaar niet.
nou ja een beetje af en toe.
Zocht gisteren op internet staat er wat er honderd jaar geleden ook op stond;
maka een wandeling
drink warme melk
eet een banaan
slik melatonine van de drogist
zorg voor een koel en  opgeruimde kamer/
kijk geen spannende dingen op TV
bla bla bla.

Heb allerlei slaaponderzoeken gehad dus ik weet wat ik heb alleen is er niets voor.
Ja slaappillen.maar of je daar leuk van wakker wordt?
Iedere dag trouwens hetzelfde hoor na weer een hele lange nacht met een chagrijnige kop wakker.
Ik ben ervan overtuigd dat t heel slecht is voor mijn gezondheid.
Ik heb al melatonine van de neuroloog en slaap met  een masker vanwege apneu.
Mocht mr. X ooit zeggen bedankt, t was fijn, tot ziens, maar mijn secretaresse begrijpt me beter en die wil wel 5 keer per week seks, dan zal ik de rest van mijn leven alleen moeten blijven want ik ga echt niet weer een relatie beginnen en dan met zo een masker op slapen.
Gelukkig heeft mr. X geen secretaresse .
Das dan weer t positieve ervan.

We wonen vlakbij een meubelboulevard.
Ga daar niet heen als je down of (erger) depressief ben.
Het is er echt niet leuk.
Nou vermaakte ik me wel hoor maar jeetje, geen mens te zien op de werknemers na dan.
En zelfs die zie je soms niet.
Van die grote stille winkels vol lelijke spullen waar ze dan onbegrijpelijke prijzen voor vragen.

Ik had aan Soop beloofd dat als ze zich goed gedroeg we een grote wandeling in het park gingen maken.
Man, man wat een feest is dat toch iedere keer weer.
Je schiet gewoon in de lach als je dat kleine beestje ziet gaan.
Het is echt zo dat een huisdier goed voor je gezondheid is.
Moest een beetje lachen om mr X.
Vroeg hij op een avond; zou zo een beest ook van mij houden? euh niet dat ik van haar hou  hoor.
haha.
Regelmatig ligt Soop op haar rug op zijn schoot of zit ze aan zijn sokken te trekken.

Vanmiddag naar de dierenarts met Wyb en Vlam voor een prik.
Zo geen zin in om een half uur te rijden met 2 van die jankende katten.
De vorige keer kwam die plaat van Marco Borsato en zijn dochter op de radio en het leek of ze aan het meezingen waren.
Dat was dan wel weer grappig.

Ik blijf nog steeds geen last hebben van de winter.
Had ik verleden jaar ook niet.
Terwijl ieder maar naar de lente verlangt geniet ik gewoon van de kleine dingen die wel opkomen en van de vogels die al behoorlijk tekeer gaan.
Niemand is meer verbaasd dan ikzelf hoor.
maar ja ik zeur nu eenmaal niet zo gauw.
hahahaha.