even alles op een rijtje

 

Kerkje is de straat waar mijn ouders woonde.

Vanmorgen vroeg was de crematie.

Broer en schoonzus waren er naartoe en gistermiddag kreeg ik een mailtje dat de 2 buurvrouwen die zoveel voor ons gedaan hebben er ook bij zouden zijn.

Ik hoop dat het definitieve afsluiten kan beginnen.

Dat het verdriet wetende dat ze daar in een ziekenhuis lag, helemaal alleen  weg kan gaan.

Het is afgelopen nu.

Haar leven bestond niet alleen uit die anderhalve jaar maar ook uit heel veel geluk over het feit dat ze zo graag daar woonde en iedere dag weer de wonderen van haar leven zag.

Dat moet ik me herinneren en niet dat kleine wijffie in dat bed, zo ver weg.

Iedere dag was een feest voor haar èn ze was nooit ziek.

Zelf ben ik uitgeput maar dat kan straks weer over zijn.

Ik slaap voor mijn doen redelijk.

Ja, duur zo 3 uur voordat ik inslaap en daarna word ik verschillende keren wakker maar ik slaap wel.

Gisteren lang gewandeld met het neefje en de hondjes.

Neefje heeft er weer een puinhoop van gemaakt maar dat is een probleem voor zijn vader. (geld)

Ik wil hem met van alles helpen te regelen en zo maar ik duik er niet meer in zoals ik dat tot een klein jaar geleden kon doen.

Ik ben egoistischer geworden vooral door het feit dat ik zag dat mr. X degene was die er uiteindelijk het meeste last van had omdat ik het niet aankon.

Nu is hij definitief het belangrijkste wat er is.

We genieten zo van het idee van ons nieuwe huis en dat wil ik zo houden en niet denken aan iemand anders die er een puinhoop van maakt en die ik toch niet kan helpen.

Ik kan best helpen maar niet ten koste van mezelf en mijn relatie.

Ik kan zeggen dat t reuze gezellig was met het neefje maar dan overdrijf ik.

Later werd het leuk en lunchte we samen en liepen terug in een sneeuwbui.

Dank je wel dat ik met mijn lievelingsdieren mocht knuffelen, zei t schatje.

Hij is namelijk altijd al gek op varkens geweest en ging over het hek, dat mag daar, even lekker een moeder met haar kids aaien.

Volgende keer zonder honden en niet op een woensdag , veel kinderen en dan uitgebreid in het hooi liggen met varkens en geiten.

Deden we vroeger ook altijd.

Hoewel de kopers van ons huis vroegen of ze hier langs mochten komen met hun vaders om maten op te nemen en wij dat geen probleem vonden, integendeel, zo leuk dat enthousiasme, durfde wij het niet aan de bewoners van ons volgend huis te vragen.

Tot gisteren.

Lief stuurde een sms en we kregen meteen bericht dat we konden komen.

Wij zo blij als 2 kleine kinderen want jeetje wat willen we graag het huis weer van binnen zien.

Zaterdag dus.

Stiefdochter kreeg geen vrij van haar baas om te helpen verhuizen.

Waarom we niet in het weekend gingen verhuizen.

Stiefdochter kwaad.

Gelukkig is baas van stiefzoon heel anders en is dat geen probleem.

Het weer; kadootje van de natuur noem ik dat.

Vanmorgen alles wit en zon.

Kipje Willemijn is ontsnapt en scharrelt heerlijk door de tuin.

Af en toe komt ze bij de deur even kijken of er wat te bedelen valt.

Ik ga zo maar iedereen eens goed verwennen.

mijn dank voor het plezier wat ze me geven.

Ik heb, tot mijn eigen verbazing maar dat was verleden jaar ook al zo, totaal geen last van de winter.

Ik zie vaak de zon.

Ik krijg veel lieve berichten, sommige raken me zo dat ik trnane krijg.

We krijgen veel hulp aangeboden voor ons huis.

En de smile die ik op het gezicht van mijn Lief zag toen hij de sms voorlas van de bewoners van ons volgend huis, dat we langs mochten komen was goud waard.