Sous le Ciel de Paris

Let op niet voor mensen die vinden dat kinderen liedjes als hoedje van papier moeten zingen. ;-)
Ik zocht een mooi liedje voor op mijn blog over Parijs met beelden erbij en luisterde toch even naar deze en ja kan er niets aan doen maar als de haren op mijn armen overeind gaan staan, ik een gevoel van geluk door mijn lijf voel gaan en de stress voel zakken ja, dan plaats ik toch deze.
Oh dat jongetje, geweldig hoe die het doet, die zal later vast niet op meisjes vallen maar wat maakt het uit.
Ik smelt helemaal.

Moet tegelijk denken aan het neefje toen hij een jaar of 13 was en we samen door de wijk wandelden en er allerlei kinderen op mijn afrenden met een verhaal over school, een nieuw boek wat ze gekregen hadden, of ze straks langs mochten komen.
Hey zei het neefje, Tante ik dacht dat jij een hekel had aan kinderen.
Dat klopt zei ik maar jammer genoeg hebben ze dat niet aan mij.

Goed Parijs dus.
In de ochtend voel ik me beroerd en angstig.
In de loop van de dag gaat dat weg en pak ik weer mijn boeken erbij, verander ik ons schema, streep wat weg, doe er iets bij.
We zullen tijd tekort komen maar dat is prima.
Twee dingen wil ik echt AB-SO-LUUT zien dat is het Kerkhof van Père Lachaise en museum van Auguste Rodin.
Die staan zeker al 30 jaar op mijn verlanglijstje.
De rest maak me niet uit want alles is leuk.
We hebben een vol programma maar besloten dat we voor alles de tijd zullen nemen en zeker voor een kop koffie of lunch op een terras.
Ik wil niet zijn zoals vele en rennen van hot naar her.
Ik wil de sfeer voelen, proeven en ruiken.
Gelukkig is de X het met me eens.
We kunnen altijd nog terug zo vaak we willen vindt hij.
en zo is het ook.

Denk ik opeens, ja zo gaan mijn gedachten aan man van een vriendin waar ik ongelofelijk de schurft aan heb.
Hij was nog nooit in Frankrijk geweest, spreekt geen woord frans en was 5 dagen in Parijs.
Fransen waren arrogant, chauvinistisch, onvriendelijk, enz en franse auto's waren kutauto's.
Ik sprak mijn vriendin erop aan maar volgens haar was het niet persoonlijk bedoeld.
Buiten het feit dat ik het ongelofelijk knap vond dat hij opeens zo veel wist van de fransen was het zeer zeker persoonlijk bedoeld omdat hij constant dat soort dingen flikte als ik in de buurt was.
Ander voorbeeld;
Belachelijk dat ik me zo inzette voor dierenleed terwijl er in Afrika duizenden kinderen stierven van de honger.
Iedere keer als hij me zag begon hij er over.
De laatste keer zei ik; weet je wat als jij je met de kinderen in Afrika gaat bezighouden kan ik me hier blijven inzetten voor de dieren.
Hahaha, mijn hoofd springt echt van de hak op de tak hoor.
Daarom verveel ik me ook nooit.

Mijn moeder zei altijd dat ik met mensen om moest gaan van mijn eigen niveau.
Ik werd daar altijd kwaad over en vond dat onzin maar het is wel waar hoor, wat dat niveau ook mag zijn trouwens.

Weet je wat irritant is?
De mensen die op mijn (zwarte) lijst stonden om uit mijn leven te verdwijnen doen opeens heel aardig en belangstellend en attent.
Heel vervelend want ik begin gelijk te twijfelen.
Ik vergeet iedere keer dat er altijd een tussenweg is.
Een grijze lijst zeg maar.
Dat ze op mijn lijst staan wil helemaal niet zeggen dat ze niet leuk of lief zijn hoor.
Ik wil gewoon meer ruimte hebben, minder mensen om rekening mee te houden.
Verjaardagen, ziektes, kinderen die examens moeten doen, afspreken enz.
Enfin eerst maar naar Parijs.

Sous le ciel de Paris la,la,la la