de koffie is zuur

Het vat zit al vol met regenwater.
Gek dat je daar blij van kan worden en meteen wil uitproberen hoe makkelijk het is.
Het ruikt wel naar wijn, dat dan weer wel.

Het ging natuurlijk best wel lang niet zo goed in mijn hoofd.
De laatste weken ben ik er weer en kan ik gewoon weer genieten.
Ik zag eerst vol angst de vakantie naar Frankrijk dichterbij komen maar opeens ging die knop ook om.
Trots en blij op mezelf.
Het was hard werken.

Maar zo eenvoudig is het leven niet.
Gisteren een fijne dag in huis en in de middag liep ik naar meisjemetderodeharen.
We hadden zaterdag al uitgebreid bij gekletst maar ze zou de uitslag van het bloedonderzoek krijgen en ik ging er gewoon vanuit dat het WEER goed zou zijn.

Dat werd dus even anders.
Het is slecht.
Heel slecht.
Ze moet zo snel mogelijk weer aan de chemo.
Eerst een scan volgende week.
Zaterdag was ze al zo bang, dat is ze iedere keer maar deze keer komt de grote angst uit.
Haar man zag het ook niet aankomen.
Totaal niet.

Het is zo fijn dat we zo close zijn en zo goed met elkaar kunnen praten.
Ze knapte weer een beetje op.
We hebben zelfs even geroddeld, ze liet me het schilderij zien dat ze voor mij aan het maken is en showde de jurk die ze net gemaakt heeft.

Ik dacht eraan om niet op vakantie te gaan maar dat wil ze niet.
Ook haar man en zoon wilden hun vakantie annuleren maar daar is geen sprake van.
Dan voelt ze zich alleen maar schuldig als we dat zouden doen.

Toen ik mijn X het verhaal vertelde zat hij er verslagen wij.
Hij en zij zijn gek op elkaar.
En hij maakt zich ook zorgen om mij.
Hij weet hoe dierbaar ze mij is.
Een leven zonder haar is ondenkbaar.

Volgende week horen we meer.
Dan zitten wij in Frankrijk.
 Op een prachtige plek.
Ik ga er nog steeds vanuit dat er een kans is dat het meevalt.
Toch?
Ze kunnen ons toch niet zomaar iemand ontnemen die ons zo dierbaar is?
Ze wil nog zo graag maar ze is zo moe en heeft zoveel pijn.

Waarom smaakt de koffie vanmorgen toch zo zurig?