medailles overal

Mijn ikgenietkip.
Ik vind het zo ontspannend om gewoon te kijken wat zo een beestje allemaal doet.


En toen was het VOORBIJ.
Oef.
Wat een last viel er van onze schouders.
VOORBIJ!!!!!!.
En het was zo ontroerend mooi.
De woorden die zijn kinderen spraken, de foto's/filmpjes.
De kleinkinderen die hun  ouders troosten en het zelf ook moeilijk hadden.
Heel warm allemaal.
Vrienden vanaf de kleuterschool van mr. X en 2 van mijn dierbaarste vriendinnen en mannen die ook vrienden zijn.
De derde vriendin met haar man, ook heel dierbaar waren er vrijdag want ze waren nu met vakantie.
Het was druk.

Ik herinner mij mijn laatste begrafenis, niet zo heel lang geleden en daar waren heel was medailles en lintjes uitgestald van de overledene.
Mijn schoonvader had geen medailles.
De dominee zei het; pa was een eenvoudige man.
Nooit op de voorgrond maar altijd zo behulpzaam en aanwezig als het nodig was.
Je hoorde hem er nooit over.
De "medailles" kreeg hij gisteren door de woorden van zijn kinderen.
Ze bedankten hem voor het warme nest waarin ze waren opgegroeid en de fijne jeugd.
Voor de normen en waarden die ze bijgebracht kregen.
Hoe leuk hij was als opa.
Wat voor "medailles" zou je nog meer willen als mens.

Onze gewone leven kan weer beginnen.
We kunnen nu weer met andere dingen bezig zijn dan de begrafenis.
We zijn weer samen en kunnen zittend in onze tuin erover praten, eraan denken, herinneringen ophalen.
Of niet.
Mr. X is bezig om zijn waterton in de voortuin aan te sluiten.
Ik doe mijn ding in huis en buiten.
Regel het een en ander wat al lang geregeld had moeten worden omdat het mij veel stress geeft maar ik maar blijf uitstellen.
Ik ga foto's uitzoeken van onze dagen in Duitsland want ja mijn boek moet af vóór onze volgende trip over een paar weken.
Ik maak van elke reis een boek met hele verhalen, folders, ansichtkaarten en foto's.
Zo leuk om te doen.

Het is echt onvoorstelbaar, er leek geen einde aan te komen maar het is echt zo ver.
We kunnen weer verder.
Maar wel met een mooi gevoel over de begrafenis en veel mooie herinneringen aan mijn geliefde schoonvader.
We zullen nog vaak om hem glimlachen.

Het wordt NOOIT meer hetzelfde zei gisteren iemand van de verzorging in het Zorgcentrum want natuurlijk waren zij er ook.
We hadden GEEN tafel met medailles maar wat ben ik trots dat hij mijn schoonvader was.