Viel niet mee.

Eerst even van mij afschrijven, helpt vast om de dag weer te beginnen.

Het waren zware dagen.
Daarbij zal ik tegen ieder zeggen dat ik niets doe aan dodenherdenking en zo maar dat is gelogen.
Alleen al de titel van de films zien in de TV gids maakt dat ik me niet goed voel.
Ik kijk ze nooit.
De laatste is van jaren geleden.
De jongen in de gestreepte pyjama.
Heeft zo een indruk gemaakt dat ik nu nog kan huilen.
Al die anderen kon ik echt niet zien.
Toch een paar stukjes voorbij zien komen in programma's en dat is genoeg om mij van slag te maken.
Dat de mens tot zoiets in staat is.
ONVOORSTELBAAR>
Het maakt mij ziek.
Nee, ik doe niet aan dodenherdenking, maar niet heus.

Dan mijn lieve schoonvadertje.
en het verdriet van mijn X.
Hij is er veel mijn X.
Net als zijn 3 zussen broer en schoonzus.
Wat een team is dat toch.
Om trots op te zijn.
Ze zijn zo lief voor hem.
Ieder loopt met tranen in zijn of haar ogen.
Pap wordt gekust, gestreeld en gesust.
Pijn.
Zoveel pijn.
Gisteren veel meer pijnbestrijding gekregen en toen ging het goed.
Heel confronterend en eng dat einde.
Volgens mij is zijn pijn te zien veel erger dan te weten dat hij bij ons weggaat.

Ik schaam me verschrikkelijk maar wil er toch over schrijven.
Opeens kreeg ik een spiegel voorgehouden.
Donderdagavond.
Ik hield zelf die spiegel vast en wat ik zag, daar schrok ik zo van.
Ik was zo egoistisch bezig.
Zo boos over van alles en nog wat en besefte dat ik daardoor alleen maar met mijzelf bezig was.
Moest het nodig tegen mijn X zeggen waardoor hij zich nog rottiger ging voelen.
Godzijdank gingen mijn ogen open en echt ik schaam me zo.
Het was net of mijn vader in mij gekropen was.
en als ik iets niet wil dan is het op hem lijken.

Gelukkig ging er een knop om en kon ik er zijn voor mijn man.
Hoe raar het ook klinkt voor mensen die geen huisdier hebben, onze Sofie gedraagt zich opeens zo anders naar haar baasje.
Ze zit altijd bij mij maar nu gaat ze steeds bij hem liggen en kopjes geven als een kat.
Baasje is opeens de favoriet.
Zo bijzonder.

Terwijl mijn lichaam en waarschijnlijk ook geest schreeuwt om een ochtendje yoga ben ik niet gegaan.
Ik heb de kleding maar had zoveel smoesjes.
Toen de telefoon ook nog leeg was en ik X net had beloofd dat ik steeds bereikbaar moest zijn vond ik het definitieve excuus om niet te gaan.
Stom, stom, stom.
Maar schrijven helpt ook al is het dat lang niet zo goed dan je lijf in allerlei knopen te leggen en je geest naar mooie plekken te leiden.

Tuurlijk, schoonpapa is 94 jaar.
Mooie leeftijd zou je zeggen.
Behalve als het je pap is.
en als je ziet wat het doet me je geliefde.
Pap was erg dement maar o zo geliefd bij iedereen.
Hoe dement hij ook was, hij hielp de mevrouw die naast hem zat aan tafel met het pellen van haar sinasappel.
Hoe bijzonder is dat?
En ik bof dat zijn zoon zoveel op hem lijkt.
Dat besef ik iedere dag weer.

Duim voor mij dat ik niet weer in mijn egoisme beland en een goede steun kan zijn .
Gelukkig heb ik die spiegel nog.