niet stoppen met bloggen

Wat een prachtig boek is dit.
Precies op het juiste moment op mijn pad.
de jongen, de mol, de vos en het paard.
Ik kijk er heel langzaam in.
Ik ben nog bij de verhalen/tekeningen van de mol.
Ik zet mijn fauteuil voor schuifpui, tafeltje ernaast met koffie, kijk op de tuin.


Wat een emotionele achtbaan waar we in zitten.
Zo voelt het letterlijk.
Stoppen jullie aub niet met bloggen?
Ik heb jullie nodig.
Geloof me maar.
Ik meen het.

Vrijdagavond kreeg ik bericht van mijn vriendin, dat niemand meer bij hen naar binnen mocht.
Dus ik ook niet.
Ik en nog een andere vriendin waren de enigen die dat nog mochten met masker, desinfectatie
(of zoiets) en afstand.
Wat had ik graag een potje gejankt maar je weet ik kan dat niet.

Egoisme; we denken graag dat we dat allemaal beslissen wat we voelen maar zo werkt het echt niet.
Het eerste wat ik dacht was aan mijzelf.
Het was rot voor mij. Ik schaam me maar ik was zelfs beetje boos.
Ik vond dat ik zo veel rekening hield met haar, door o.a. met handschoenen  boodschappen te doen en noem maar op.
Ik mag van mijzelf voelen wat ik voel maar moet daarna wel realiseren dat het niet om mij gaat.
Dat duurde niet lang gelukkig maar at komt ook dat ik mij altijd zo bewust ben van mijn gevoelens.
Tja kan ook niet anders na zoveel therapie.

Voor HAAR is het vreselijk.
Niet je kleinkinderen kunnen zien, of haar kinderen.
Je constant klote voelen en vol angst over wat er gaat komen.
en niemand om je heen, behalve je man, die op zijn manier zijn angst en verdriet verwerkt.

Het kleine nichtje, 22 jaar, die voor haar studie in Schotland zat, en het zo naar haar zin had, moest ook terug naar NL.
Ze baalde want o wat was het leuk.
Ik wist dat haar ouders ziek waren maar geen zorgen hoor tante schreef ze.
Hoorde ik toch na doorvragen dat zij allebei het virus hebben.
Zij woont nu bij een vriendin.
Mijn broer heeft eigen zaak, exporteert bloemen en planten en dat ligt helemaal stil.
vanwege de toestand in de wereld en zijn ziek zijn.

De man van vriendin I. wordt steeds zieker.
Griep, noemen ze het.
Hun zoon kan niet meer thuiskomen, vinden ze niet verstandig en hun dochter die daar woont behoort toch risico groep.

De X en ik redden ons goed.
Zijn kantoor op zolder maken was echt een geniaal idée van mij.
Ik blijf het zeggen ;-)
Hij vindt het zelf ook.
Hij kan face timen en ik hoef niet opgemaakt met hoge hakken en kokerrokje met een plumeau door het beeld te lopen.

Omdat hij altijd maar bezig wil zijn, wil hij graag de boodschappen doen en koken.
Tja rot voor mij maar he ik pas mij snel aan.

Gisteren nam in de huiskamer onder handen, vloerkleed, schapenvel en kussen lekker buiten laten luchten, meubels verschoven, gezogen en gedweild.
(ik typte gezuigd maar dat bleek niet goed, haha)

En de tuin he.
Wat een genot.
Vies dat ik was.
De aarde zat tot in mijn haren.
Op blote voeten in de aarde.
Dingen geplant en verplaatst.
Wilde plant waar ik een hekel aan had weggooien tot ik zag dat er allemaal lieveheersbeestjes in zaten.
Shit!!!!
Dus hup plant weer terug geplant.
En je gelooft het of niet maar vader merel kwam bijna de wormen uit mijn hand halen.
20 centimeter he, en helemaal niet bang, bleef hij af en aan vliegen met bek vol.
Hoeveel kinderen heb jij wel niet vroeg ik hem nog.
maar hij had geen tijd om te antwoorden of bang te zijn.
Ik voelde mij oprecht gelukkig daar in mijn tuin.
Tuurlijk Kip de hele dag achter mij aan.

en we hebben 2 tuinen he.
Voor ook en helemaal omringd door hoge schuttingen .
Zal vandaag proberen daar foto's te maken.
Mr. X is daar het pleintje aan schoonspuiten.
Helemaal niet nodig maar hij wil dat en de voortuin is zijn verantwoordelijkheid en daar mag ik mij niet mee bemoeien.
en je weet vast hoe moeilijk dat voor mij is mij ergens niet mee bemoeien wat ons huis/tuin betreft.

Vergeet ik bijna te vertellen van het appje van het kleine nichtje.
Ze vroeg of ze boodschappen voor ons kon doen.
Hoe lief is dat.

Beetje lullig dat er verschillende mensen waaronder zoon van de X en zij denken dat we bij risicogroep horen vanwege onze leeftijd, terwijl wij dus denken dat we superjong zijn.
maar echt was zo ontroerd.
Weet je wel hoe lang het gelden is dat iemand van mijn familie iets voor mij wilde doen?
Euh, ik gok 15 jaar.
en dat is vast nog aan de lage kant geschat.
Met mijn olifantengeheugen zou ik na enig nadenken echt wel weten wat het laatste was.
nergens voor nodig.

Heb nog zo een 100 afleveringen van Grey's anatomy te gaan.
maar na de doden en de anderen (die binnenkort) de serie verlaten vind ik het minder leuk.
Ik mis ze.
Een deze dagen verlaat dokter Yang de serie en o wat baal ik en, weet even zijn naam in de serie niet, maar wat een heerlijke man om naar te kijken die Patrick Dempsey.

Kijken jullie meer TV nu?
Ik niet.
Ik let er juist op dat het minder wordt.
En komen jullie aan vanwege minder bewegen of/en meer eten?
Daar moet ik wel op letten merk ik.

Ga zo de tuin weer in.
en tussendoor in huis bezig zijn.
Even een lijst maken voor komende week van de spullen die ik wil/moet halen wat niet met eten te maken heeft.

Weten jullie een goed iets om deurknoppen te ontsmetten?
Heb wel schoonmaakazijn en soda in huis maar ontsmet dat?
Chloor ontsmet toch ook niet?

Ik heb gisteren even mijn vriendin gezien buiten.
het voelde helemaal niet goed.
niet mogen aanraken, niet dichtbij komen.
anders.
merk ook al paar weken dat zij verandert.
alsof ze dingen loslaat.
steeds meer in zichzelf keert.
vandaag zal ze ook wel naar buiten komen
dus zie ik haar weer.

Hoe gaat het met jou?
Ik denk extra aan de mensen die geen partner hebben.
Cellie, Bubbels, Dien.
Lijkt me nog moeilijker als je alleen bent.
Niemand om ruzie mee te maken.
of vreselijk mee te lachen om een cabaretier.
of je eigen grappen.
of om te laten zien hoe mooi de tuin geworden is.

of om tegen te zeggen; als de hele wereld verandert en ik dan bang ben, mag ik dan bij jou?